Sabah 7’de, Kadıköy Yoğurtçu Parkı’nda yürüyüşe çıkınca şehirde bile nefes alınabiliyor. Ama aynı şehirde, Mecidiyeköy’de bir beton ormanının ortasında, gökyüzünü görmek lüks. Bir yanda Emirgan Korusu’nda martı sesleri, öte yanda Şişli’de sadece korna. Şehirde doğayla buluşmanın en pratik yolu, gizli bahçeleri, küçük parkları kollamak. Yürürken kulaklık çıkar, gözünü telefondan kaldır; bir çiçek açıyor mu, kedi ağacın dibinde uyuyor mu, bak. Berlin’de de gördüm; Tiergarten parkında insanlar toprağa çıplak ayak basıyor, yanlarına sandviç atıştırıyor, telefon uzakta. İstanbul’da da mümkün, ama biraz çaba istiyor. Betonun arasında yeşili kovalamak, bazen küçük bir saksı bile olsa gözünü şenlendiriyor.