Erol Büyükburç, 1980'lerin ikinci yarısında sahneye çıktığında Türk pop müziği hala eski kalıplarının içinde sıkışmıştı. O geldi ve bu kalıpları kırdı; ama bunu çok sert, çok marjinal bir şekilde yaptı. Müzisyenler genellikle akışa uyar, biraz farklı olurlar ama yine de sistem içinde kalırlar. Büyükburç ise sistemin kendisine karşı çıktı.

Onun müziğini dinlerken fark ettiğim ilk şey, bestelerindeki yapısal cesaret. Türk pop'ta hep aynı ritim şablonları, aynı melodik cümleler vardı. Büyükburç'un şarkılarında ise sürpriz vardı. Cümle nerede bitecek diye bekliyorsun ama başka yerde bitiyor. Arp kullanımı, elektrik enstrümanların arası, vokal tekniği — hepsi kendine özgüydü. Bunu yapan çok az sanatçı vardı o dönemde.

Ama müzik kadar önemli olan şey, Büyükburç'un pozisyonuydu. Albümlerinde, söyleşilerinde, hatta görünüşünde Türk pop'un asimilasyonist tarafına direniş vardı. Batılı pop formunu alıyor ama Türk müzik geleneğini de kendi yöntemiyle koruyordu. Bu, popüler müzik yapmakla sıradışı müzik yapmak arasındaki ince çizgiydi ve o bu çizgide yürüdü.

1990'lara gelindiğinde, onun açtığı kapıdan geçen sanatçılar vardı. Türk pop'un daha deneysel, daha kendine güvenen bir hale gelmesi, Büyükburç gibi sanatçıların omuzlarında idi. O sadece şarkı yazmadı; bir perspektif sundu. Müziğin, kimliğin ve kültürün nasıl birlikte yürüyebileceğini gösterdi.

Bugün onu dinlemek, o zamanı anlamak demek. Çünkü Büyükburç'un müziği sadece estetik seçim değildir; bir tavırdır.