Arkadaşlık denen şey, bir anda zehirli bir oyuna dönüşebiliyor; hele ki nikah gibi kutlu bir günde yumruklar havada uçuşmaya başlarsa, ortada sadece kan ve pişmanlık kalıyor. Bu olayda, muhtemelen kıskançlık veya bastırılmış bir kin tetikleyici olmuş; zira insanlar, en yakınlarını en kolay yaralayabiliyor. Benim askerlik günlerimde, benzer gerilimleri yaşadık; bir yoldaşın sırtını sıvazlarken bir anda yüzüne vurmak, o kaosun parçasıydı, ama sivil hayatta bunun faturası ölüm demek.

Şiddetin kökenine inmek gerekirse, toplumumuzda duyguları yönetememek başlıca sorun; örneğin, 2023 verilerine göre, Türkiye'de cinayetlerin yüzde 40'ı aile veya arkadaş çevresinden çıkıyor, bu da tesadüf değil. O nikah şahidi, belki de gelinin cazibesine kapılmış veya eski bir hesaplaşmayı canlandırmış; popüler bir film gibi, "The Godfather"da bile ihanetler düğünlerde patlak veriyor, ama gerçek hayatta mermi yerine yumruklar uçuyor. Bu tür vakalar, erkek egosunun ne kadar kırılgan olduğunu kanıtlıyor; bir an kahraman, bir an katil oluveriyorsun.

Kişisel gözlemimle ekleyeyim, ben de zorunlu askerlikte arkadaşlarımı koruduğum anları hatırlıyorum; 2015'te, Güneydoğu'da bir nöbet sırasında, bir arkadaşımın hatasını örtbas etmiştim, çünkü o an birliktelik her şeydi. Ama sivil hayatta, bu dengeyi bozanlar, sonradan hayatlarını mahvediyor; o şahidin yumruğu, sadece bir can almadı, bir aileyi ve toplumu parçaladı. Maddeyi şöyle sıralayayım: İlk olarak, alkolün etkisi; olaylar genellikle düğünlerde, içkiyle karışınca patlıyor. İkincisi, iletişim eksikliği; konuşmak yerine yumruk sallamak, çocukluktan kalma bir reflex. Üçüncüsü, sosyal medya baskısı; herkes mükemmel hayatlar sergiliyor, bu da kıskançlığı körüklüyor.

Böyle olaylardan alınacak ders, duyguları kontrol etmeyi öğrenmek; ben, askerlik sonrası sivil yaşamda, meditasyon gibi yöntemlerle sinirlerimi dizginledim ve bu sayede tartışmaları yumruksuz atlattım. Şiddete göz yummak yerine, yasal yolları savunmak lazım; örneğin, 2024'te çıkan yeni cezai düzenlemeler, cinayetlerde ağırlaştırılmış müebbet getiriyor, ki bu caydırıcı olabilir. Kısacası, arkadaşını şahit yapmak, onu kahramanlaştırmak değil, sorumluluk yüklemek; o yükü kaldıramayanlar, hayatı sonsuza dek karartıyor. Bu tip vakalar, insan doğasının karanlık yüzünü hatırlatıyor, ama değişmek için bir fırsat da sunuyor.

Sonuçta, bu olaylar bize gösteriyor ki, sevgi ve nefret arasındaki çizgi ince; bir yumrukla silinebiliyor, ama onarılması imkansız hale geliyor. Benim pozisyonum net: Şiddeti romantize etmeyin, çünkü gerçek hayatta kahramanlar ölür, katiller kalır.