İstanbul’da 90’ların sonu, mahallede herkesin aynı anda “Süper Baba” izlediği akşamları unutmam. Diziler bir tür ortak hafıza yaratıyor; kahramanlar, karakterler adeta aileden biri gibi konuşuluyor. Şimdi ise Netflix’te hızla tüketilen, yarısı unutulan yapımlar dönemi başladı. Ne değişti, ne kaybettik; diziler mi bizi şekillendiriyor, yoksa biz mi dizileri bu hale getirdik?