Çocukken elimde Game Boy vardı, Tetris oynardım. Lisede Counter-Strike furyası başladı, arkadaşlarla internet kafede sabahladık. Ama gerçekten “en çok vakit geçirdiğim” oyun sorusunun cevabı, Football Manager serisi. Özellikle 2012 versiyonu hayatımdan aylar çaldı. 2013 yazında, Ankara’da, Gölbaşı’nda öğrenci evindeyim. Sıcak, cam açık, bir yandan çay demliyorum, bir yandan Altay’ı Süper Lig’e çıkaracağım diye taktik deniyorum. Her yeni transfer için forumlara bakıyorum, “regen” avına çıkıyorum, saatlerce isim tarıyorum. Takımda sakatlık olunca, sanki gerçekmiş gibi moralim bozuluyor. Zamanla fark ettim ki, oynamak kadar, oyunla ilgili istatistiklere bakmak, transfer bütçesini ayarlamak, altyapıdan oyuncu çıkarmak da en az maçlar kadar bağımlılık yapıyor.

Sahiden, bir ara Steam’de oyun süresi 1800 saate ulaşmıştı, abartmıyorum. Tatillerde ya da vizelerden hemen sonra, sandviçle monitör başında kalıp, gece üçte “sonraki maçı da oynayayım” kafasına giriyordum. Bazı sabahlar oyunu kapatmadan dershaneye gittiğimi hatırlıyorum.

Kafası sürekli futbolla meşgul olan, “ben olsam bu oyuncuya şans verirdim” diyen biriyseniz FM tam bir zaman yutucu. Başka bir oyun o kadar uzun süre ilgimi çekmedi. Hangi takım, hangi lig olduğu fark etmiyor, önemli olan başarı hikayesini baştan yazmak. Ve itiraf edeyim, gerçek hayattaki futbol maçlarını izlemekten daha çok zevk aldım. Bu oyun, futbolun felsefesini kafamda yeniden kurmama neden oldu.