2014’te üniversiteye başladığımda sınıfta kimse selfie çekip story atmıyordu. Şimdi herkes, kahvaltısını bile paylaşmadan güne başlayamıyor. Bir yandan LinkedIn’de inovasyon konuşup, diğer yandan Instagram’da filtreden geçmeyen yüz göstermiyoruz. Eskiden aile gruplarında dedikodu dönerdi, şimdi o dedikodunun ana kaynağı Twitter. Kimin ne okuduğu, hangi haberi paylaştığı, kimle takipleştiği anında ifşada. Herkes bir şekilde kendi reklamını yapıyor, sanki hayat portfolyo gibi. Bazen gerçekten neyi ben istiyorum, neyi algoritma yüzünden beğeniyorum, ayırt edemiyorum. Sosyal medya deyince ilk aklıma gelen, kendi sesini duymak isteyen milyonlarca insanın aynı anda bağırmaya çalışması oluyor.