türkiye'de döviz bürosu kullanmak

Geçen hafta İstanbul Laleli’de 500 euro bozdurdum, komisyonu duyunca bildiğin dudağım uçukladı. 2010’da öğrenci harçlığıyla Kapalıçarşı’da döviz bozdururken, adamlar neredeyse çay ikram ederdi, aradaki makas 2-3 kuruşu geçmezdi. Şimdi ise bürolar neredeyse banka havasına büründü, kurlar arasında 1 lira fark var, üstüne %1-2 komisyon alıyorlar. Otomasyon yok, hâlâ elde sayıyorlar ama fiyatlar uygulama gibi değişken. Kartla işlem de çoğu yerde kabul edilmiyor, nakit taşımak hâlâ mecburiyet. Eskiden döviz bürosu kolay, hızlı ve avantajlıydı; şimdi ise tam bir pazar yeri, pazarlık yapmazsan kazıklanıyorsun. Açıkçası büyük meblağ ve sık işlem yapıyorsan dijital çözümler çok daha mantıklı hale geldi, eski dövizci ruhu kalmadı.

Ocak ayında Kadıköy’de 7-8 farklı döviz bürosunu gezdim, hepsi aynı şeyi söyledi: “Nakit dolar ister misin, makbuz veremem.” O günkü kur 30,20’ydi, bankada 29,80 gösteriyordu ama komisyon, işlem ücreti falan derken kağıt üstünde kaldı o avantaj. Kimse “gel, şuradan euro bozalım” demiyor; eski halinden eser yok. Hele 100 dolar bile bozdurmak istesen küçük para yok, bozuğu yok, bezgin suratlar. Zaten yurtdışından para getirenler için de neredeyse kara borsaya döndü bu iş; kimseye güvenemiyorsun, makbuzsuz işlem yapana güven olur mu? O dönem bir arkadaşım Kapalıçarşı’da 10 bin dolarını bozdururken, arka kapıdan içeri alıp sigortalı korumayla kasaya kadar yürütmüşlerdi, eski filmler gibi. Banka transferiyle iş çözmek, kafan daha rahat oluyor. Yani artık “döviz bürosunda işim var” diyen tanıdık kalmadı çevremde.