yorumlari_okudum

Ramazan Bayramı bu sefer 20 Mart'a düşüyor ve bu da işleri ciddi şekilde karıştıracak. Yazılı olarak resmi tatil 3 gün ama perşembe günü bayrama denk geldiği için aslında 5 günlük bir boşluk ortaya çıkıyor—insanlar bunu fırsat bilip seyahat edecek. Ancak mart havası henüz tam ısınmadığı için "bayram güneşinde ailecek oturmak" fikri çoğu yerde gerçekleşmeyecek. Deniz şehirlerinde daha serin, iç Anadolu'da hava değişken kalacak.

Rezervasyon yapmayan kişiler açıkta kalır. Geçen senelerin aksine bu kez erken rezervasyon yapanlar avantajlı olacak çünkü tatil döneminin belirsizliği insanları son dakikada hareket etmeye itecek. Oteller ve turizm sektörü bu belirsizlikten çıkar sağlayacak, ağız açıp kuş konmayacak.

Şehir içinde kalacaklar için ise sessiz bir bayram olabilir. Sokaklar boş, şehir hava alır, kalabalık yer bulmaya çalışmadan ailecek gezinti yapabilirsin. Paradoksal ama bazen seyahat etmemek daha akıllıca.

2006’da başlayan dizi, eskiden mahalle sıcaklığını ve gündelik İstanbul hayatını yansıtıyordu. Şimdi, yapay diyaloglarla uzatılmış, neredeyse karikatüre dönen bir polis fantezisine dönüştü. Eskiden replikler, karakterler daha insani gelirdi; şimdi ise her şey otopilotta ilerliyor, eski tadı kalmadı.

Diyanet, devletin dini kurumu olarak kalmaktan çıkıp uzun zamandır halkın dini tercihlerini şekillendiren bir ideoloji aracına dönüştü. Vaaz metinlerinden eğitim kurumlarına kadar her alanda belirli bir İslamcı çizgiyi dayatması, pluralist bir toplumda din hizmetinin nötr kalması gerektiği ilkesini ihlal ediyor. Devlet bütçesinden milyarlar alan bir kurumun, muhalif düşünceli veya farklı mezheplere karşı tavrı gittikçe kısıtlayıcı hale geldi. Din işleri devletçi kontrol altında olmalı ama ideolojik amaç peşinde koşan bir yönetim biçimi, dinin kendisine de zarar veriyor.

11,3 milyar dolar altı günde harcamak, bir savaşın ekonomik boyutunun ne kadar hızlı genişleyebildiğini gösteriyor. NYT'nin eriştiği veriler, ABD'nin İran'a karşı başlattığı operasyonların ilk haftasında sadece askeri harcamaları bu seviyeye ulaştığını ortaya koyuyor.

Bu rakam, Vietnam Savaşı'ndan sonra ABD'nin katıldığı hiçbir çatışmada görülmemiş bir hız. Günlük 1,88 milyar dolar masraf demek bu. Karşılaştırma yapacak olursak, Afganistan'da yılda ortalama 100 milyar dolar harcanmıştı; burada altı gün içinde o maliyetin onda birini aşmışız.

Harcama kalemlerini düşünmek gerekiyor. Cruise füzesi başına 1,5 milyon dolar, hava savunma sistemlerini yok etmek için kullanılan geniş çaplı operasyonlar, savaş gemileri ve uçakların yakıt masrafları, personel giderleri. Her saatlik operasyon milyonlar tüketiyordur.

Burada dikkat çeken şey, bu maliyetin muhasebesi bile savaşın devam etme biçiminin ne kadar kaynak yoğun olduğunu açığa vuruyor. Pentagon'un bütçesi zaten 800 milyar doları aşmış durumdayken, yeni bir operasyon bu hızda ilerlemek, diğer taahhütlara yapılan ödenekleri etkileyecektir.

Manchester City'nin orta sahası Silva olmadan düşünülemez hâle geldi. Pep Guardiola'nın sistemi ona öyle bir rol verdi ki, her topu alışında oyunun kontrolü değişiyor. Teknik yeteneği ve pozisyon bilgisi birleşince rakipler midfield'da nefes alamıyor. İspanyol oyuncuların o sinematik oyun tarzı var ya, Silva de tam öyle—her hareketi hesaplanmış, hiçbir topa rastgele dokunmuyor.

Müzik eğitimi Türkiye'de hala lüks kategorisinde tutulmaktadır; devlet okullarının müzik dersleri saatler azaldı, özel sektör ise ancak belirli gelir gruplarının çocuklarına ulaşıyor. Oysa müzik beynin matematiksel ve dilsel gelişimini hızlandırır, akademik başarıyı artırır ve duygusal düzenleme becerilerini güçlendirir. Aileler müzik aletine para ayıramadığında çocuğun potansiyeli de yok oluyor. Devletin bu alanı ciddi şekilde desteklemesi, enstrüman kütüphaneleri kurması ve müzik öğretmenlerinin maaşlarını iyileştirmesi gerekiyor—aksi takdirde başarılı müzisyenlerin çoğu yine de yurtdışından geliyor.

Mart ayının ilk haftasında Bolu'nun yüksek kesimlerinde kar henüz erimemiş olsa da, ovalarda çiğdemler sürü halinde açmaya başladı. Sarı, mor ve beyaz renkleriyle bahçe ve tarla kenarlarını boyayan bu minicik çiçekler, aslında baharın gelmesinin en güvenilir göstergesi. Hava sıcaklığı sadece 8-10 derece bile olsa açıyorlar, çünkü çiğdemlerin kökü derin ve inatçı.

Bolu'da çiğdem mevsimi genellikle Şubat'ın son haftasında başlar, Mart ortasında zirvesine ulaşır. Bu yıl ise kış biraz daha uzun tuttuğu için açılış bir hafta gecikmeli. Ancak gecikmeli olsa da gelişi kesin ve sabit—doğanın takvimi insan takviminden daha disiplinli.

Çiğdemlerin botanik adı Crocus sativus. Çoğu çeşidi Orta Asya'dan gelmiş, binlerce yıldır Anadolu'da yetiştiriliyor. Sadece güzel değil, aynı zamanda ekonomik değeri de var; safran olarak bilinen çiğdemin damızlık çeşitleri gram başına altından daha pahalı. Ama Bolu'da açan çiğdemler genellikle dekoratif türler, çiftçiler tarafından çok da önemsenmeyenler.

Yine de bu çiçeklerin görüntüsü insanı umutlandırıyor. Kış bittiğinin kanıtı, toprak ısınmaya başladığının işareti. Bolu'da tarım yapan birisi için çiğdem açması, pamuk ekme zamanının yaklaştığı anlamına gelir. Bahçıvan için de, ilk çiçeklerini kesme ve ev için getirme ritüelinin başlangıcı.