Sabah haberlere göz atarken Ilber Ortaylı’nın entübe edildiği haberini gördüm. Birkaç yıl önce İstanbul’da bir konferansında saatlerce ayakta durup dünyayla alay eden zekasına hayran kalmıştım, şimdi hastane odasında yaşam desteğine bağlı olması insana tuhaf bir kırılganlık hatırlatıyor. Türkiye’de sevilen ya da nefret edilen tüm isimlerin sağlık durumları hemen gündem olur ama Ilber Hoca gibi birinin bu durumu bambaşka; entelektüel ağırlığı ve kültürel hafızadaki yeri, sıradan bir “ünlü” olmanın çok ötesinde. Yoğun bakım kavramı, tıp fakültesinde ilk kez pratikte gördüğümde, insan hayatının ne kadar ince bir çizgiye bağlı olduğunu anlamıştım. Şimdi herkesin dilinde bir dua ya da endişe var. Bu adamın kaybı, basit bir insan kaybı değil, bir hafıza yarasının açılması, bir dönemin kapanması demek. Sağlık ciddiyet ister, hele böyle isimlerde anlık bilgi kirliliği de çok hızlı yayılıyor, resmi açıklamalar dışında söylentiye kulak asmamak şart.