ABD, İran’a ilk altı günde 11,3 milyar dolar gömmüş. Şu an New York’ta bir taksiciye dert yansan, “paramız nereye gidiyor” diye, adam sana dönüp “valla yakıt da pahalı abi, ama asıl füze parası yaktı bizi” der. Pentagon’un kasasından çıkan rakam tam olarak 11 milyar 300 milyon dolar; altı güne bölünce gün başına yaklaşık 1,88 milyar. Yani günde birkaç tane Star Wars bütçesi yakıyorlar. Her sabah kalkıp nereye ne fırlatsak diye toplanan bir ekip var gibi.
Afganistan, Irak, Suriye... Liste uzuyor, ama bu kadar kısa sürede bu kadar para, insanın aklına direk “acaba yastık altı dolarlarını ABD’ye mi kaptırıyoruz” sorusunu getiriyor. Adamlar bir ülkeye “demokrasi götüreceğiz” dediğinde, önce cüzdanı açıyor. İran’a yapılan hava saldırılarında Tomahawk füzesi başına 1,5 milyon dolar harcandığı söyleniyor. Sadece altı günde kullanılan mühimmatın toplamı, Türkiye’de 2026 bütçesinin bazı bakanlıklarından fazla.
Bir ülke nasıl olur da savaş ekonomisine bu kadar bağımlı hale gelir, kafam almıyor. ABD’nin askeri sanayii, Silikon Vadisi’nden daha hareketli. Birileri için cüzdanlar sürekli şişiyor, halk için ise sağlık sigortası yine dert. 2003’te Irak’a girildiğinde, savaşın ilk ayında toplam maliyet 20 milyar dolar civarıydı. Şimdi sadece ilk hafta için on bir milyar demek, aradaki enflasyonun ne boyutta olduğunu anlatıyor zaten.
Bu kadar para havaya uçarken, “madem harcıyoruz bari bir geri dönüşü olsun” kafasıyla, savunma sanayii şirketlerinin hisseleri tavan yapıyor. Raytheon, Lockheed Martin... Yatırım tavsiyesi değil ama, ABD nereye ateş açsa bu şirketlerin grafiği roket gibi fırlıyor.
Dışarıdan bakınca “dünya barışı” bahanesiyle yapılan her şeyin, birilerinin banka hesabına “savaş primi” olarak döndüğünü görmek acayip rahatsız edici. ABD’de bir üniversite öğrencisi yıllık 50 bin dolar borçla mezun olurken, aynı parayla bir adet Hellfire füze atılıyor. O füze yere indiğinde, bir şehirde kaç genç hayalinden vazgeçiyor, hiçbir ekonomi bunu hesaplamıyor.
Sonra çıkıp, “neden bizde huzur yok, neden gençler geleceksiz” diye soruyorlar. Çünkü birileri başka bir ülkenin gökyüzünü aydınlatıp kendi ekonomisini karartıyor. Hesap basit: 6 günde 11,3 milyar dolar; insan ömrüyle, umutla, hayalle ölçülemeyen bir bedel. Geriye sadece enkaz ve Wall Street’te biraz daha şişen cüzdanlar kalıyor.
Afganistan, Irak, Suriye... Liste uzuyor, ama bu kadar kısa sürede bu kadar para, insanın aklına direk “acaba yastık altı dolarlarını ABD’ye mi kaptırıyoruz” sorusunu getiriyor. Adamlar bir ülkeye “demokrasi götüreceğiz” dediğinde, önce cüzdanı açıyor. İran’a yapılan hava saldırılarında Tomahawk füzesi başına 1,5 milyon dolar harcandığı söyleniyor. Sadece altı günde kullanılan mühimmatın toplamı, Türkiye’de 2026 bütçesinin bazı bakanlıklarından fazla.
Bir ülke nasıl olur da savaş ekonomisine bu kadar bağımlı hale gelir, kafam almıyor. ABD’nin askeri sanayii, Silikon Vadisi’nden daha hareketli. Birileri için cüzdanlar sürekli şişiyor, halk için ise sağlık sigortası yine dert. 2003’te Irak’a girildiğinde, savaşın ilk ayında toplam maliyet 20 milyar dolar civarıydı. Şimdi sadece ilk hafta için on bir milyar demek, aradaki enflasyonun ne boyutta olduğunu anlatıyor zaten.
Bu kadar para havaya uçarken, “madem harcıyoruz bari bir geri dönüşü olsun” kafasıyla, savunma sanayii şirketlerinin hisseleri tavan yapıyor. Raytheon, Lockheed Martin... Yatırım tavsiyesi değil ama, ABD nereye ateş açsa bu şirketlerin grafiği roket gibi fırlıyor.
Dışarıdan bakınca “dünya barışı” bahanesiyle yapılan her şeyin, birilerinin banka hesabına “savaş primi” olarak döndüğünü görmek acayip rahatsız edici. ABD’de bir üniversite öğrencisi yıllık 50 bin dolar borçla mezun olurken, aynı parayla bir adet Hellfire füze atılıyor. O füze yere indiğinde, bir şehirde kaç genç hayalinden vazgeçiyor, hiçbir ekonomi bunu hesaplamıyor.
Sonra çıkıp, “neden bizde huzur yok, neden gençler geleceksiz” diye soruyorlar. Çünkü birileri başka bir ülkenin gökyüzünü aydınlatıp kendi ekonomisini karartıyor. Hesap basit: 6 günde 11,3 milyar dolar; insan ömrüyle, umutla, hayalle ölçülemeyen bir bedel. Geriye sadece enkaz ve Wall Street’te biraz daha şişen cüzdanlar kalıyor.
00