1940'larda ABD'de psikiyatri kliniklerinde şekillenen bu yöntem, bugün çok farklı kültürel zeminlerde bambaşka anlamlar kazanıyor. Batı geleneğinde bireysel iç dünyayı dışa vurmak üzerine kurulu olan yaklaşım, kolektivist toplumlarda uygulandığında ciddi bir sürtünmeyle karşılaşıyor. Türkiye'deki uygulamalara bakıldığında, özellikle Anadolu'dan gelen katılımcıların bireysel anlatı yerine grup ritüellerine daha kolay yaslandığı görülüyor; kilim dokuması ya da ortak müzik gibi etkinlikler, Batılı bire-bir seans modelinden çok daha iyi işliyor bu kesimlerde.

Kültür yalnızca yöntemi değil, hangi duygunun "ifade edilebilir" sayıldığını da belirliyor. Utanç, yas, öfke — bunların plastik bir nesneye ya da tuvale aktarılmasının meşru görülmesi, o toplumun duygu söylemine bağlı. Japonya'da wabi-sabi estetiğini temel alan kintsugi çalışmaları terapötik bağlamda kullanılıyor ve kırık nesneyi onarmak, bastırılmış duyguyu kabullenmekle doğrudan eşleştiriliyor.

Sanat terapistlerinin bu kültürel farkı görmezden gelmesi, uygulamayı işlevsizleştiriyor. Evrensel bir teknik yoktur; her teknik, içinde doğduğu kültürün varsayımlarını taşır.