Atölyede kil, boya ya da kolaj malzemesi kullanmak insana sadece rahatlama vermez; aileden, mahalleden, dilden taşıdığı yükü görünür kılar. Ben Türkiye’de göçmen kadınlarla yapılan birkaç belediye atölyesinde bunu net gördüm; aynı tema verildiğinde Halep’ten gelenle Mardin’den gelen farklı renk, farklı sembol seçiyor, terapist için de kültürel körlük testi gibi çalışıyor. İyi uygulama şurada başlıyor: danışanın motifini hemen “travma işareti” diye etiketlememek, önce onun hikâyesini sordurmak.