90’larda babam sabah yedi buçukta evden çıkıp akşam altıda dönerdi, annem çalışmıyordu. Tek maaş yeterdi, evde birinin çocukla ilgilenmesi normdu. Şimdi, 2026 İstanbul’unda çevremde neredeyse herkes iki maaşla bile zor geçiniyor. Kariyer peşinde koşan anneler babalar, çocuklarıyla akşamları iki saat geçirebiliyor. “Kaliteli zaman” klişesiyle vicdan rahatlatılıyor ama çocuğun gözünden bakınca sayı değil süre kazanıyor. Artık işverenler bile uzaktan çalışma, esnek saat lafını daha çok söylüyor fakat uygulamada WhatsApp’a gece dokuzda mesaj atıyorlar. O eski “işte baba, evde anne” düzeninin yerinde yeller esiyor; denge artık kılı kırk yararak, uykudan, kendinden çalarak sağlanıyor. Çocukların hafızasında kalan ise birlikte geçirilen anlar değil, sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan ebeveyn görüntüsü oluyor.