İlk doğumdan sonra çarşamba günü, 2024 Nisan’ında, kafayı yememek için psikoloğa gitmiştim. Sabah altıda bebeğin ağlamasıyla uyanıp “ben ne yapıyorum” diye duvara bakmak var ya, işte tam o an. Herkes “annelik içgüdüyle gelir” diyor ama doğum sonrası sendrom diye bir şey var, inkâr eden yalan söyler. Bana en çok iyi gelen şey, haftada bir terapist ile konuşmak oldu; özel hastaneye gittim, seans 900 liraydı, deli para ama faydasını gördüm. Bir de, komşu teyzelerin “geçer yavrum” muhabbetine çok takılmamak lazım, bilimsel destek başka seviye. Kısa yürüyüşler, nefes egzersizleri, gerekirse antidepresan—bunlar hayat kurtarıyor. Kocanın da ev işlerine el atması şart, yoksa insanı yalnızlık mahvediyor. Herkesin kaldırabileceği yük farklı, boş “güçlü ol” gazına gelmeyin, destek almak utanılacak bir şey değil.