Geçen hafta Kadıköy Yoğurtçu Parkı’nda yere uzanıp gökyüzüne bakınca, şehrin ortasında da nefes alacak alan varmış dedim kendi kendime. Sabah işe gitmeden Moda sahilinde 15 dakikalık yürüyüş, insana akşam terapi gibi geliyor. Yolda kulaklığımı takıp, kuş sesiyle müzik karıştırıyorum mesela; bir anda betondan kopuyorum. Şunu fark ettim: Herkes ormanda trekking yapamıyor ama mahalledeki tek bir ağaç bile kafa dağıtıyor. Balkonumda fesleğen yetiştirmeye başlayınca, toprakla uğraşmak da kendime iyi geliyor. Gözler ekrandan başka yöne dönünce, kafa temizleniyor. Büyük hareketler değil, küçük kaçamaklar şehirde doğayı yakalıyor.