2018’de kur 5 TL’yi geçtiğinde Berlin’deydim, param Euro’ya endeksliydi ama ailem Türkiye’de kaldı. O anda anladım ki tek maaşa, tek ülkeye güvenmek kumar gibi. Kendi paramı üçe böldüm: bir kısmı Euro hesabında, küçük bir kısmı altın, kalan da hiç dokunmadığım vadeli TL’de. Her ay mutlaka otomatik ödeme talimatı verdim, gözüm bankalarda olmadı. Kredi kartlarına bulaşmadım, borçla iş çevirmek tam kriz anında insanı gömer. Yatırım için de “herkes borsaya girdi” diye dalmadım, piyasaya körlemesine atlanınca genelde tokadı yiyorsun. Kendi harcama alışkanlığımı tanıyıp ona göre hareket ettim, “herkes batarken ben nasıl ayakta kalırım” diye düşündüm. Krizde refleks önemli, panikleyeni piyasa affetmez.