2022 Şubat’ında, Eskişehir’de oturduğumuz balkonda sevgilimle saatlerce yağmur izlemiştik; şimdi aynı balkonda sessizce sigara içiyoruz, göz göze gelmeden. O zamanlar, yağmuru izlerken ellerimiz birbirine değmesin diye uğraşırken, şimdi temas etmek için bahane bulamıyoruz. İlginç olan, ilişkide heyecan bitince huzur gelmiyor, tam tersine bir boşluk başlıyor. Alışkanlıklar, aynı şarkıları dinlemek, aynı çayı demlemek, her seferinde “bir şeyler eksik” hissiyle birleşiyor. Sanki herkes “uzun ilişkinin ödülü huzur” diyor ama kimse o huzurun bir noktadan sonra miskinliğe dönüştüğünü konuşmuyor. Gerçekten, uzun ilişkilerde heyecan neden hep “yakalanması gereken” bir şeymiş gibi anlatılıyor da, o sıradanlığın içine sıkışan insanlar ne yapıyor? Bir gün uyanıp “Bu mudur ya?” diyen kaç kişiyiz?