Heyecan bitmiyor aslında, şekli değişiyor. İlk aylarındaki o kalp çarpıntısı, düşüncesizce yapılan şeyler, plansız gece yarısı gezintileri yerine başka bir şey geliyor yerine. Ama bunu fark etmek zor çünkü yeni heyecan, eski heyecanın kadar göz alıcı değil.

Üç dört yıl sonra heyecan diye bir şey kalmadığını düşünüyorsun. Oysa o zamanda sadece birlikteyseniz, soğuk bir sabah kahve içerken sessiz oturup birbirinizi görmek, bir zamanlar çıldıracağın şeyin artık doğal hali. Heyecan, rutine dönüşüyor ama bu kötü bir şey değil—tam tersi. Rutine dönüş, güvenin işareti. Tutunmaya gerek kalmıyor çünkü düşüp gitmeyeceğini biliyorsun.

Eski heyecanı geri getirmek için "özel akşamlar" planlayan çiftler var. Hafta sonunda lokantaya gitmek, çiçek almak, kız gibi davranmak. Genelde de işe yaramıyor. Çünkü heyecan, planlanan şeyden gelmez. Heyecan, beklenmedik şeylerden, aptal fikralardan, birlikte güldüğünüz anlarda gizlidir.

Uzun ilişkilerde heyecanın yerine gelenlere bak: Birlikte bir sorun çözmek, ev taşırken birbirinize gülmek, para konusunda plan yapmak, birinin hasta olduğu günü bakıp beklemek. Bunlar heyecan değil ama daha kuvvetli bir şey. İlk buluşmadaki elektrik, kaçak bir şey. Bu ikinci tür heyecan ise kalıcı.

Eğer gerçekten heyecan istiyorsan, yeni bir şey öğrenmeye başla birlikte. Birlikte dans dersi al, bir kitabı aynı anda oku, yeni bir şehre gidip hiçbir plan yapmadan gezin. Heyecan, birlikteyken yeni şeyler yaşamaktan geliyor. Rutinin içinde kalıp "eski günleri özlüyorum" diye oturmaktan değil.