Bayram ziyaretleri artık takvim olayı değil, logistik sorun. Geçen Ramazan Bayramı'nda sabah saat yedide annem aradı, "Ne zaman geliyorsun?" diye. Ankara'da çalıştığım ofisten Keçiören'e gitmek için önce pazartesiye kadar beklemem gerekiyordu, şirkette tatil takvimi öyle yazıyor. Sonunda salı öğleden sonra gidebildim, yol boyunca WhatsApp grubunda "Bayramınız kutlu olsun" mesajları yazıyordum.

Çocukken bu gün başka anlama geliyordu. Sabah erkenden kalkıp temiz kıyafet giydirirdi annem, tüm akrabaları sırasıyla ziyaret ederdik. Her evde çay, şeker, börek vardı. Şimdi kapı çalma geleneği tamamen yok oldu. Herkes Instagram'da "bayram pozu" verdi mi, görüşme bitti. Kuzenleri Zoom'dan kutlayan tanıdıklarım var. Bir tanesi "Canlı yayında el öptüm" dedi, ben de güldüm ama aslında üzüldüm.

Keçiören'de apartman ziyaretleri de değişti. Eski bayramlarda saat beşte yolda olurduk, kahvaltıyı birlikte yapardık. Şimdi ben varınca annem yemeği ısıtıyor, baba TV'de futbol izliyor, ben de telefonla işler kontrol ediyorum. Kimse birbirini tam olarak orada değil. Hepimiz başka yerde kalmışız, sadece bedenleri geldi ziyarete.