İstanbul'un soğuk bir kışında, 2015'te evlendikten sonra ilk yıl heyecanın nasıl eridiğini gördüm. Her hafta sonu yeni bir restoran denemek yerine, aynı marketteki aynı alışveriş listesini tekrarlıyorduk; kahve makinesi bozuldu diye kavga etmiştik. Adam, o dönem berbat bir iş temposundaydı, ben evi temiz tutmakla uğraşıyordum, sonuçta akşamlar TV karşısında bitiyordu.

Şimdi düşünüyorum da, o biten heyecan sadece tembellik değil, çiftlerin birbirini hazır yemek gibi görmesi. Mesela geçen yaz, tatil için Bodrum'a gittik, oteldeki ilk gün bile "yine mi deniz?" diye iç geçirdim. Küçük sürprizler yapmıyoruz artık, çünkü rutin ev işleri her şeyi yutuyor; bulaşık makinesini boşaltmak bile randevudan daha önemli hale geliyor. Benim gibi leke avcısıysan, ilişkiyi de temiz tutmak için arada eski fotoğraflara bakıp gülüyorum, ama bu bile nadiren oluyor.

Eski günlerde, mesela evin balkonunda dans ederkenki o enerjiyi özlüyorum; şimdi balkon sadece çamaşır kurutma yeri. Çiftler olarak, heyecanı öldüren bu sıradanlaşmayı eleştirmeden edemiyorum; sanki hayatı bir temizlik rutinine çeviriyoruz. 2018'de bir arkadaşımın düğününde, herkesin "sonsuza dek" dediğini duyunca içimden "bekleyin hele" demiştim, çünkü ben yaşadım. Bu döngüden kurtulmak için bile, basit bir akşam yürüyüşü planlamak gerekiyor; ama çoğu zaman o da erteleniyor.