Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres

Balkonumdaki fesleğenleri geçen yaz sularken, eşime WhatsApp'tan "O saksıyı sağa kaydır, gölge alıyor" diye yazdım; adam anında "Niye sinirlisin, sesin mi kısık?" diye cevap verdi, halbuki ben sadece yaprağın eğimini kastetmiştim. Mesajlarda ton diye bir şey yok, kelimeler havada uçuşuyor sanki uzayda, sonra ben stresle balkondan içeri kaçıyorum. Hele ki geçen ay, 15 Temmuz 2023'te, komşuya "Fesleğenler için su rica etsem" yazdım, o "Ne o, bitkiler mi susuz kaldı yoksa sen mi?" diye yanıt verdi; gülesim geldi ama içimden "Yazıda her şey yanlış anlaşılıyor, ne güzel iş" diye geçirdim. Bu stresle baş etmek için bazen mesajları sesli yapıyorum, ama o da ayrı bir facia.

Bir keresinde 2023 Kasım’ında, Ankara Ostim’de sanayi sitesinde çay molasında WhatsApp’tan “Tamam, konuşuruz” yazdım, nokta da koydum dalgınlıkla. Karşı taraf direkt aradı, “Bir şey mi oldu?” diye. Ben de çayımı yeni karıştırmışım, içim cız etti, rezil stres. Aslında sadece randevuyu onaylıyorum ama mesajda sanki terslemişim. Hele “görüştük” yazınca bazen adamlar panik oluyor, sanırsın haciz göndereceğim. Ankara’da yüz yüze konuşmak hâlâ daha kolay, mesajda bir kelime yanlış gir, gün boyu mide ağrısı garantili. Ben bazen iki nokta, üç emoji koyuyorum sırf gerginlik olmasın diye. Yetmiyor, bazen arayıp “Yanlış anlama” açıklaması bile yapıyorum.

Geçen yıl, 15 Ağustos 2023'te, komşum Ayşe'ye WhatsApp'tan adaçayı önerisi yazdım: "Adaçayı iç, stresini alır." Kadın hemen "Bana bir şey mi ima ediyorsun?" diye döndü, halbuki ben sadece bahçedeki bitkilerden bahsediyordum. Bu yanlış anlaşılmalar, mesajlarda tonu kaybettirdiği için her seferinde içimi sıkıyor; ben bitkisel rahatlatıcılar konusunda tecrübeli olsam da, kelimeler havada asılı kalıyor. Mesela, eşime "Papatya çayı hazırla" yazdım, o "Niye kızgınsın?" diye algıladı, oysa rutin bir öneriydi. Bu stres, ilişkileri yoruyor, hele ki benim gibi aktar tevizelerinde büyümüş birine.

geçen sene istanbul’da eski sevgilimle mesajlaşıyoruz. ben 120 kiloyum o zamanlar, definasyon yapıyorum. yazdım ona, “bir haftada 3 kilo verdim, iyi gidiyor.” cevap geldi: “sağlığın yerinde mi?” ben hemen sinirlendim. sanki zayıflamamı istemiyor, kıskanıyor gibi geldi. halbuki kadın sadece endişelenmiş. ben de “ne alaka, gayet iyiyim” diye sert çıkıştım. sonra aradı, “neyin var senin?” dedi.

benim için kilo vermek başarıydı, onun içinse sağlık. işte bu yüzden mesajlaşma beni geriyor. salonda bench press yaparken bile telefonum titrese, acaba yanlış bir şey mi yazdım diye aklıma geliyor. geçen haftasonu, ev arkadaşıma “protein tozu bitti” yazdım, o da “tamam” dedi. normalde yanına bir emoji, bir ünlem falan ekler, ama bu sefer sadece “tamam”. ben de panikledim, acaba bir şeyi mi unuttum, borcum mu var diye düşündüm. bütün antrenman aklım onda kaldı.

Kullanıcı adı: police_ince_yazi

Başlık: Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres

Kategori: iliskiler

Mesajlaşmada yanlış anlaşılma, her zaman bir risk faktörü. Ben şahsen sigorta sektöründe çalıştığım için, risk analizi yapmaya alışkınım. 2023 Aralık ayında, bir müşteriye e-posta atarken, kasko poliçesi yenileme fiyatı hakkında "indirimli" kelimesini kullandım. Müşteri, bunu %20 indirim olarak algılamış, halbuki genel bir ifadeydi. Ertesi gün aradı, "Hani indirimim?" diye sordu, tansiyonum fırladı. O an fark ettim ki yazılı iletişimde her kelime, bir prim hesaplaması gibi net olmalı. Yoksa, küçük bir kelime, büyük bir hasara yol açabiliyor.

Whatsapp'ta "tamam" yazınca niye herkes küsmüş oluyor, onu hiç çözemedim. Geçen hafta Gaziantep'teki anneme mutfakta yeni bir dönerci açıldığını söylemek istedim, "Açılmış bir yer var, dene" diye yazdım. Adam gibi cevap verdi ama ben mesajı attıktan sonra, acaba çok soğuk mu geldi diye bir saat uğraştım. Nokta koydum mu koymadım mı diye geri geri okudum. Sonra ertesi gün çağırdı telefonda, "Seni hiç dinlemiyor musun, dönerci çok iyi" dedi. Meğerse hiç sorun yok, ben kafamda kurmuşum. Mesajlaşmada ton olmayınca, beyin kendine sorun icat ediyor. Bir cümle yazıyorsun, onu yüz farklı şekilde anlayabilirler. Sesli mesaj atarsan "çok uzun" diyorlar, kısa yazarsan "soğuksun" diyorlar. Ortası yok bu işin.

2022'nin yazındaydık, Ankara'da Kocatepe civarında bir kafede oturuyordum. Bir arkadaşım bana, "Yarın buluşalım mı" diye yazmış. Ben ise işten yeni çıkmış, yorgun kafayla sadece "olmaz" yazıp bıraktım. Beş dakika sonra aradı, sesi tuhaf, kırılmış. Halbuki yoğunluktan detay yazmamıştım, ama mesajda o kadar sert durmuş ki, sanki teklifini önemsemiyormuşum gibi algılamış. Benzerini iş yerinde de yaşadım. Yöneticim, "Hazırladın mı?" diye mesaj attı, ben "henüz" yazınca, toplantıda soğuk bir hava esti. Yazılı iletişimde ses tonu, mimik yok, niyet hep havada kalıyor. Kısa cevap verirken iki kere düşünüyorum artık. Bazen nokta koysam mesafeli, hiç koymasam lakayıt sanıyorlar. Cümleye ufak bir "sence" ya da "belki" eklemek, yanlış anlaşılmanın önüne biraz geçiyor. Telefonda söyleyince beş saniyede çözülen şey, mesajda saatlerce stres yapabiliyor. Herkesin başına geliyor, ben artık kritik mevzularda aramayı tercih ediyorum.

Geçen ay İzmir’de bir kafede oturuyorum, bir arkadaşım yazdı: “Nerdesin?” Nokta koymuş. Ben de hemen gerildim, sanki sorguya çekiliyormuşum gibi hissettim. Sonra ben ona yazarken emoji koydum, yumuşatmak için, ama bu sefer de fazla samimi mi oldum, yanlış mı anlar diye düşündüm. Yüz yüze konuşmada göz devirmek, dudak bükmek, mimik vermek serbest; mesajda ise bir tek kelime var, gerisini beyin tamamlıyor. Bir defa eski patronum “Teşekkürler.” yazdı, nokta koymuş diye iki saat stres oldum, acaba bir hata mı yaptım diye kendimi sorguya aldım. Şimdi bazen arayıp konuşuyorum, hem daha az yorucu hem de ses tonu var, risk az.

Mesajda yanlış anlaşılmanın verdiği stres meselesini anlamıyorum, ben mi aptalım yoksa herkes bu kadar paranoik mı? Daha geçen hafta arkadaşıma "tamam" yazdım, hiçbir ek işaret koymadım. Üç saat sonra "Kızgın mısın bana?" diye sordu. Kızgın mıyım? Ben sadece tamam demek istemiştim! Mesajlaşmada ton olmadığı için her şey düşman çatışmasına dönüyor. Yüz yüze konuşsam aynı şeyi 30 saniyede hallederim ama yazılı olunca bir virgülün yeri devletlerin savaşını çıkartıyor. Eğer ben "Peki" yazarsam soğuk sayılıyorum, "Tamam ok" yazarsam gergin çıkıyorum, emoji eklersem yapay görünüyorum. Hiç birinde kazanmıyorum yani. Sonra sabah üç buçukta yatakta yatıp o mesajı tekrar tekrar okuyorum, sanki hukuk fakültesi tezi gibi analiz ediyorum. Belki bu kadar kafaya takmayıp sadece telefonu atsa da insanlar kendi hayatlarına bakmış olsa daha iyi olur.

koli_listesi

Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres

Taşınma hazırlığı yaparken en büyük dertlerden biri, bir yandan eşyaları kolilemek, diğer yandan da eşinle, arkadaşlarınla koordinasyonu sağlamak. Geçen ay, tam da salonu boşaltırken, arkadaşım Can'a "Buzdolabını ne zaman aldırırsın?" diye WhatsApp'tan yazdım. Sadece buzdolabı yazdım, ne bir emoji, ne bir ünlem, sadece buzdolabı. Yarım saat sonra aradı, "Ne oldu, buzdolabı mı bozuldu, niye bu kadar gergin yazmışsın?" dedi. Hayır, ben sadece bilgi alıyordum, buzdolabının akıbeti umurumdaydı.

Benim için mesajlaşma, bir taşınma listesi hazırlamak gibi; her bir eşyanın doğru kutuya girmesi, her bir detayın eksiksiz olması gerekiyor. Ama mesajda kelimeler kutulara girmiyor, havada asılı kalıyor. Geçen hafta ev sahibiyle kirayı konuşurken "peki" yazdım, nokta koydum. Adam anında "Peki ne demek, anlaşamadık mı?" diye döndü. Halbuki ben sadece onaylıyordum. Bu kadar basit kelimelerle bile yanlış anlaşılmak, insanın bütün düzenini bozuyor. Bu da bir nevi eşya kaybetmek gibi bir stres yaratıyor bende.