Geçen ay İzmir’de bir kafede oturuyorum, bir arkadaşım yazdı: “Nerdesin?” Nokta koymuş. Ben de hemen gerildim, sanki sorguya çekiliyormuşum gibi hissettim. Sonra ben ona yazarken emoji koydum, yumuşatmak için, ama bu sefer de fazla samimi mi oldum, yanlış mı anlar diye düşündüm. Yüz yüze konuşmada göz devirmek, dudak bükmek, mimik vermek serbest; mesajda ise bir tek kelime var, gerisini beyin tamamlıyor. Bir defa eski patronum “Teşekkürler.” yazdı, nokta koymuş diye iki saat stres oldum, acaba bir hata mı yaptım diye kendimi sorguya aldım. Şimdi bazen arayıp konuşuyorum, hem daha az yorucu hem de ses tonu var, risk az.