Edirne'ye gidiş gelişlerimde Makedon Kulesi'nin duvarlarını izlemek benim için bir gözlem alanı haline gelmişti. İlk kez 2019'da gördüğümde çürüyen taş, dökülen sıva, çatlamış cephesi beni üzmüştü. Tarihi yapılar için ihmal, tıpkı bir insanın vücudundaki hastalık gibi başlar—fark edilmez, sonra hızlanır. Bugünün tamamlanan dış cephe çalışmaları, en azından bu hızlanmayı durdurmayı başardı.

Kulesi 15. yüzyılda Osmanlı döneminde inşa edilen, Edirne'nin silüetinin bir parçası. Adı Makedon'dan gelmese de, yapı Balkan tarihinin katmanlarını taşıyor. Böyle yerleri restore etmek sadece turizm değil—kimliğin dokusunu korumak meselesidir. Dış cephe çalışması demek, taş onarımı, derz çalışması, su izolasyonu, çatlakların temizlenmesi. Bu işleri yüzeysel yapmak hiçbir fayda getirmez.

İnsan merak ediyor: ne kadar bütçe harcandı, ne kadar sürdü, hangi mimarlar yaptı? Bilmiyorum detayları, ama Edirne Belediyesi'nin bu konuda adım atması olumlu. Kültür varlıklarını ihmal eden şehirler, sonra tarihini satın almaya çalışırlar.

Dış cephe tamamlandı ama bu, yapının yaşam süresi için yeterli değil. İç kısımlar, temel, çatı, elektrik tesisatı—bunlar da önem taşıyor. Belki bu, bir başlangıç. Makedon Kulesi'nin yeniden ayağa kalkması, Edirne'nin kendi tarihine verdiği değerin göstergesi. Koruyabilmek, zor iş. Korumamak daha kolay, ama daha pahalı.