2006 yılında başladığında “kim izler ki?” diyerek dalga geçiyordum, sonra 2026’ya kadar evrim geçirmesini izledim. Hâlâ yeni bölüm fragmanı yayınlandığında sosyal medyada TT olmasını aklım almıyor, ama milletin vazgeçilmezi olmuş. Geçen hafta 666. bölümü gördüm, afalladım. Bir dizi 20 sene boyunca bu kadar değişip aynı anda bu kadar aynı kalabilir mi? Resmen Türk televizyonlarının metrobüsü: Herkes binmiş, kimse inmiyor.

Çocukken annemler yemek hazırlarken arka fonda sürekli bu müzik çalardı. Hüsnü’nün replikleri, Mesut’un bakışları arka planda beynime kazındı. Özellikle Rıza Baba’nın “Emniyet güçleri gereğini yaptı” cümlesiyle büyüdüm. Hâlâ eve geç gittiğimde içimde ufak bir ses “Rıza Baba’dan fırça yiyecekmişsin” gibi sızlanıyor. Kafada o kadar yer etmiş.

Geçen sene Beşiktaş’ta sahilde otururken yan masada bir grup genç, dizinin küfürsüz repliklerini arka arkaya söylüyordu. Bayağı eğleniyorlardı, bense içten içe “ulan çocuklar hâlâ izliyor” diye şaşırdım. Belli ki jenerasyonlar arası bağ kurmuş. Adamlar senaryoda “bu adam kesin ölecek” dedirtiyor sonra 3 sezon sonra tekrar hortlatıyorlar. Şaka gibi ama kimse şikayetçi değil.

Pratik olarak, Türk dizilerinde “zamana karşı yarış”, “abartılı aksiyon” ve “imkânsız tesadüfler” denince akla gelen ilk iş. Bir ara şöyle bir şey denemiştim: Her bölümde en az üç kez “koş, koş, adam kaçıyor” repliği geçiyor mu diye not tutmak. Cidden geçiyor. Bir bölümde aynı zanlının Üsküdar’dan Bakırköy’e 7 dakikada kaçması ayrı mesele. İstanbul trafiğinde bu mucizedir, kendim denedim, 47 dakika sürdü. Diziye göre, ekibin arabası uzay gemisi herhalde.

Bir de bu dizinin insanlara verdiği “her şeyin altından bir mafya çıkar” algısı var. Her mahallede, her apartmanda ‘gizli bir suç örgütü’ varmış gibi bir ruh hali yayıyor. Gerçek hayatta öyle değil tabii. 15 yıldır İstanbul’un arka sokaklarında takılıyorum, en fazla karşılaştığım şey yol kenarında çekirdek çitleyen dayılar. Tehlike filan yok, biraz şişirme yani.

Tavsiyem, bu kadar uzun soluklu bir şeyi arka planda açıp işleri halletmek için kullanmak. Bulaşık yıkarken, ütü yaparken harika gidiyor. Diziye odaklanınca mantık hatalarıyla kafayı yersin, ama fon sesi olarak müthiş. Özellikle bu aralar yeniden eski bölümlerden kolajlar yapıyorlar, bir bakıyorsun arka planda 2008’den bir olay geçiyor, flashback gibi nostalji vuruyor.

Yine de şu kesin: 2026’da hâlâ televizyonda polis kovalamacası izliyorsak, bu ülkede bazı şeyler hiç değişmiyor demektir. Rıza Baba yaşlandıkça, izleyen kitle de yaşlanıyor ama herkes hâlâ aynı yerde buluşuyor. Galiba gerçek İstanbul, dönen olaylardan ziyade “aile” hissiyatı vermesi. O yüzden hâlâ tutuyor.