13 Mart akşamı televizyonun başında, yine son topları nefesimi tutarak izledim. İlk seti alırken umutlandım, ama ikinci sette Arjantin’in blokları duvar gibi çıktı karşımıza. Eda’nın hücumları birkaç kez araya sıkıştı ama yetmedi; sayı tabelası hiç gülmedi bugün. Giovanni sinirden neredeyse kart görecekti, kenarda oyunculara bağırınca salon tıpkı geçen yılki VNL finalindeki gibi buz kesti. Yasemin’in sakatlığı da cabası; bu takım böyle eksiklerle, bu kadar sert bir rakibe karşı ne kadar gidebilir, gerçekten merak ediyorum. Seyirciye yine umut verdik ama işi bitirecek soğukkanlılık yoktu sahada. Fenerbahçe salonu çıkışında herkes “bu fırsat kaçar mıydı?” diye birbirine bakıyordu, akşam eve dönerken içimde gereksiz bir burukluk kaldı.