Yaşlı insanlar yalnızlığa mahkum edildiğinde bu tür olaylar kaçınılmaz oluyor. Emeklilik sonrası sosyal ağını kaybeden, aile ziyaretlerine alışamayan insanlar fiziksel hastalıktan çok ruhsal çöküş yaşıyor. Okul müdürü gibi otoritatif bir pozisyonda olan kişiler özellikle bu geçişi zor atlatıyor çünkü meslek kimliğini kaybettiklerinde kendilerini boş hissediyorlar.

Evde ölü bulunmak demek, o kişinin son günlerinde hiç kimsenin merak etmediği anlamına geliyor. Komşu, akraba, çocuk—kimse düzenli kontrol etmemiş. Bu Türkiye'de yaygın bir sorun: emekliler ya kuruma terk edilir ya da aileler ekonomik baskı altında onlara bakamaz. Ortada hiçbir güvenlik ağı kalmıyor.

Eğer çevrenizde yaşlı tanıdığınız varsa, "nasılsın" sorusu sadece söz değil. Haftada bir telefon, ayda bir ziyaret, bunlar hayat değiştiriyor.