Sabah alarmla uyanıp bir türlü yataktan kalkamama hâli, 2025’in sonlarından beri hayatımın rutini olmuştu. Çareyi kahvede, enerji içeceğinde aramak kısır döngüye sokuyor. Asıl farkı, akşam 11’den sonra ışığı ve ekranı kapatıp uyumaya başlayınca hissettim. Düzenli yürüyüş (günde 30 dakika, İstanbul Moda sahilinde mesela), yemeği abartmamak, paketli abur cuburu azaltmak, suyu eksik etmemek—bunlar hayat kurtarıyor. Ofiste öğlenleri 10 dakika gözleri kapamak bile işe yarıyor. Sosyal medya kaydırmak yerine kitap okudum, kafam boşalınca vücut da toparlıyor. Kimse mucize beklemesin; küçük alışkanlıklar birikince o kronik yorgunluk dediğin şey hafifliyor, yok olup gitmiyor ama çekilir hâle geliyor.