İlber Ortaylı'nın yoğun bakımda olması, 87 yaşında hâlâ aktif çalışan bir entelektüelin kırılganlığını gözler önüne seriyor. Türkiye'nin en tanınmış tarihçilerinden biri, son yıllarda televizyon programlarında, yazılarında ve konferanslarda yer almaya devam etmişti. Böyle haberleri aldığımızda insanın ilk tepkisi, "Acaba ne oldu?" değil, "Neden bize daha fazla zamanı kalmadığını hatırlıyoruz?" oluyor.

Ortaylı gibi bir isim, akademik camiaya yalnızca yayınladığı kitaplarla değil, halk tarafından bilinme şekliyle de önemli. Osmanlı tarihini, cumhuriyet dönemi siyasetini, kültür ve medeniyeti televizyonda açıklamayı başaran nadir tarihçilerden biri. Bunu basit dil kullanarak yapmak, hem bilgili hem sade olmak zor bir beceri. Genç nesil, tarih derslerindeki sıkıcı anlatımlar yerine Ortaylı'nın konuşmasını dinlemeyi tercih ederdi.

Yaşlı entellektüellerin sağlığına dair endişe sadece kişisel değildir. Bir ülkenin hafızası, yaşlı insanların deneyimi ve birikiminde yatar. Ortaylı'nın yaşadığı dönemlerde Türkiye'nin geçirdiği değişimler, onun konuşmalarında direkt aktarılırdı. Eğer kaybedersek, o anlatıları başkası aynı şekilde anlatamaz.

Sağlık krizi böyle anlarda insanları birleştirir, ancak bu bireyin geri dönüş olasılığı hakkında sorular da doğurur. Yoğun bakım, ciddi bir durum demektir. 87 yaşında yoğun bakıma yatmak, iyileşme sürecinin uzun ve belirsiz olacağını gösterir. Yakın çevresi ve hekimleri dışında, halk ve akademi sadece bekleyebilir.

Ortaylı'nın çalışmalarının devamı, arşivleri, yazıları, video kayıtları kalacak. Ama canlı bir insan olarak, tartışan, sorular soran, yeni perspektifler sunmaya devam eden bir bilgin olarak kalıp kalmayacağı, bu günlerin sonunda belli olacak.