2015’te Kadıköy’de mahalle turnuvasına katıldık, takımda herkes ayrı telden çalıyor. Skor tabelasında isimlerimiz bile yan yana gelmemiş, öyle bir uyumsuzluk. Bir devrede 40 sayı yemiştik, kenarda kol kola girip “savunmaaaaa!” diye bağıran rakipten yediğimiz psikolojik darbeler de cabası. Sonra yıllar geçti, üniversitede Ege Üniversitesi’nde aynı beşliyle oynadım. Takım uyumunun ne demek olduğunu orada anladım: Top kimdeyse diğerleri nereye koşacağını biliyor, göz göze bakınca hareket anlaşılır. Kimse yıldızlık derdinde değil, herkes birbirinin açığını kapatıyor. Skor tabelasında artık “asist” diye bir sütun var ya, işte oradaki rakam gerçek uyumun karşılığı. Bireysel yetenek bir yere kadar, orkestra gibi hareket etmeyince o parkede kimseye hava atamıyorsun.