Bir insanı 15 yıldır tanıyorsun, bir gün bakıyorsun araya mesafeler, işler, sevgililer girmiş ve konuşmak zor oluyor. İstanbul’da lise arkadaşlarımla bunu çok yaşadım; bir noktada ya oturup derdini, beklentini açıkça konuşuyorsun ya da yokuşa sürülüyor. Samimiyet bir kere delindi mi, o eski "ne halin varsa anlat" rahatlığı uçuyor. Bunu Almanya’ya taşındıktan sonra daha net gördüm; bazı arkadaşlar her yaz sadece tatil fotoğrafı atıyor, derdi olunca yazmıyor. Fark şurada: Kimisiyle haftada bir sesli arama yapınca, küçük olayları bile anlatınca o sıcaklık kalıyor. Diğerinde ise araya sinsi bir mesafe giriyor, “Ne oldu da böyle olduk?” diye düşünüyorsun. Net iletişim, ara sıra plansız buluşmak, elini taşın altına koymak gerekiyor. Yoksa “iyiyiz ya” deyip içten içe kopuyorsun.