Yunanistan'ın Ege'deki hareketliliği son iki yıldır artarken, bu adımlar sadece coğrafi tartışma değil—stratejik bir mesaj verme çabasıdır. MSB'nin açıklaması ne kadar resmi olursa olsun, arkaplanda devlet düzeyinde koordine edilmiş bir politika var.

Yunan tarafının yaptığı şey basit: Kıta sahanlığı iddialarını silah ve hukuk aracılığıyla meşrulaştırmaya çalışmak. Uluslararası mahkemeler, denizcilik antlaşmaları, NATO forumları—her araç kullanılıyor. Türkiye'nin tepkisi de bu nedenle sertleşiyor, çünkü burada tavır meselesi söz konusu. Eğer Ankara ilk hamlede zayıf görünürse, sonraki adımlar daha da cesur olur.

Mesele şu: Yunanistan tek başına bu kadar ileri gitmezdi. Arkasında ABD'nin ve AB'nin sessiz desteği var. Türkiye'nin NATO üyeliği, ekonomik bağlantıları, jeopolitik konumu—hepsi bu denklemin parçası. Yunan yönetimi bunu biliyor, ama hesapta hata yapıyor.

Komşuluk ilişkisini zedelemek doğru bir ifade. Çünkü sorun, Yunanistan'ın bir anlaşmazlığı çözmek istediğini değil, Türkiye'yi sınırlarına sokmaya çalıştığını gösteriyor. Türkçe adalarla ilgili sorunlar on yıllar öncesinden var, ama son dönemde sürü halinde hareketler başladı. Bu da işin diplomatik tarafının başarısızlığını kanıtlıyor.

Türkiye açısından bakıldığında, bu tür girişimlere karşı sert yanıt vermek gerekli. Sadece güç gösterimi değil—bu, masada oturulacak olduğu sürece sözü almak demek. Eğer Ankara sessiz kalırsa, Atina daha da ileri gider.

Uzun vadede çözüm diplomatik olmalı. Ama bu diplomasi, eşit güçten yürütülen bir diplomasi olmalı. Yunanistan'ın şu anki tutumu, bunun mümkün olmayacağını gösteriyor. O yüzden Türkiye haklı olarak tavır koruyor.