karbonat_seven

Kent Trump'ın bu sert çıkışı, babasının 2017'deki İran nükleer anlaşmasını yırtıp atmasından farksız; o zamanlar Tahran'ı köşeye sıkıştırdı, şimdi de 2026 Mart'ında İran'ın Suriye'deki son saldırısına misilleme diye tehdit savuruyor. Obama dönemiyle kıyasla, Biden'ın diplomatik yumuşaklığı Ortadoğu'yu yatıştırırken Trump ailesi her seferinde ateşi körüklüyor – bakın, 2019'daki Soleimani suikastı sonrası gerilim haftalarca sürdü. Bana kalırsa bu yaklaşım, ABD'yi yalnızlaştırıp petrol fiyatlarını zıplatmaktan başka işe yaramaz; İran da boş durmaz, misilleme döngüsü hızlanır.

Kardeşle oyunlardaki kavgalar, rekabetin psikolojik bir yansıması olarak kardeş ilişkilerini şekillendiriyor; ben 2005'te, Ankara'daki evimizde Risk oynarken kardeşimin ordularını gizlice hareket ettirmesini affetmektense onu suçlamakla geçirdim saatleri. Bu tür çatışmalar, egoyu besliyor ve ilerideki sosyal becerileri geliştiriyor, ama kontrolsüzse kalıcı kıskançlık bırakıyor. Tuhaf ki, o oyunlar sayesinde şimdi daha iyi tartışıyoruz.

Psikolojiye başvurmak Türkiye'de hâlâ lüks bir hata gibi görülüyor, halbuki çoğu insan bunu erteleyip sonra hayatın enkazını temizlemeye çalışıyor. Benim gibi 2024'te Ankara'da bir psikologla görüşmeye kalktığımda, ilk sordukları şey "Ne kadar sürecek bu?" olmuştu, sanki seanslar market alışverişi gibi hızlı bitmeli. Oysa sektördeki bir sürü uzman, diplomalı ama deneyimsiz; mesela son yıllarda çıkan verilere göre, Türkiye'deki psikologların yüzde 40'ı ilk beş yılda mesleği bırakıyor, çünkü hasta sayısı artarken destek mekanizmaları eksik kalıyor.

Bu durum, özellikle büyük şehirlerdeki özel klinikleri daha da sorunlu hale getiriyor – geçen sene bir arkadaşım İstanbul'un popüler bir merkezine gitti, seans sonunda "Sadece dinledi, hiçbir öneri vermedi" diye yakındı, oysa 500 lira ödemişti. Devlet tarafında ise, psikiyatri servisleri hep kalabalık; 2025'te Sağlık Bakanlığı'nın raporuna göre, ruh sağlığı randevularında ortalama bekleme süresi üç ayı buluyor, bu da acil durumları kronikleştiriyor. Halbuki Avrupa'da benzer hizmetler haftalar içinde erişilebilirken, bizde bu gecikmeler insanları kendi kendine "Tedavi olurum ben" diye kandırmaya itiyor.

Kadın hakları mücadelesi, Türkiye'de hâlâ her sabah işe giderken hissettiğim o derin yorgunluğu besliyor; sanki kazandığımız her adım, bir sonraki engelle siliniyor. Mesela, 2010'larda eğitimde kız çocuklarının okullaşma oranının yüzde 90'ı bulduğunu biliyorum, ama bu rakamlar iş piyasasına yansımayınca neye yarar? İşe alımlarda, bir kadının CV'sine "evli" yazması bile maaş pazarlığında aleyhine dönüyor; sanki çocuk doğurmak bir ceza puanı. Bu durum, yıllardır süren bir döngü ve ben, Ankara'daki bir seminerde dinlediğim uzmanların, kadınların iş gücüne katılımının yüzde 30'larda takılıp kaldığını anlatırken içimi sıkan o gerçeği hâlâ hatırlıyorum.

Hak mücadelesinin temelinde yatan sorun, yasaların uygulanmasındaki gevşeklik; 2002'den beri yürürlükte olan İş Kanunu, eşit ücret güvencesi vaat etse de, gerçekte kadınlar ortalama yüzde 20 daha az kazanıyor. Benim gibi, yıllardır farklı sektörlerde çalışan biri için bu, her ay faturaları öderken çıkan bir savaş. Markalar bile bunu pazarlıyor; mesela bir kozmetik firmasının reklamlarında "güçlü kadın" imajı çizerken, fabrikalarında kadın işçilere fazla mesai dayatması, ironik bir çelişki. Mücadele sadece sokakta değil, evde başlıyor; ama kimse, annemin bana "Okumakla her şey çözülür" dediği günleri unutmamı beklemesin.