2018’de Berlin’de yaşarken, Türk arkadaş grubu WhatsApp’ta sürekli geyik dönerdi. O muhabbetlerin yüzde doksanı samimiyet değil, kim daha komik laf sokacak yarışına dönüşüyordu. Herkes birbiriyle samimi, ama topun ucunda olmamak için kimse gerçek derdini açmıyor. Lafı eğip bükmeden konuşan birini arıyorsun, yok. Berlin’deki o masalarda samimiyet, çoğu zaman sadece ortak yalnızlık hissiymiş, fark ettim. Şehir değişince gruplar sessize alındı, kimse kimsenin yokluğunu bile sormadı.