Tarım kesiminin son yıllarda aldığı darbeler düşünüldüğünde bu tür kanun tekliflerinin ne kadar kritik olduğu anlaşılıyor. TBMM'ye sunulan tasarı, arazilerin kullanımından ormanlık alanların korunmasına kadar geniş bir yelpazede değişiklikler getiriyor ve bu değişikliklerin kimisi çiftçileri rahatlatacak, kimisi ise yeni kısıtlamalar getirecek görünüyor.

Özellikle tarım arazilerinin kentleşme baskısı altında kaybolması sorunu yıllardır çözülemeyen bir mesele. Kanun teklifi burada arazi tasniflendirmesini yeniden gözden geçiriyor ve tarım toprağı olarak belirlenen yerlerin başka amaçlarla kullanılmasını kısıtlıyor. Bu mantıklı bir adım ama uygulamada sıkıntı çıkacağını biliyoruz—yerel yönetimler, gayrimenkul spekülasyonları ve arsa fiyatları arasında sıkışıp kalırız.

Ormanlık alanlara gelince, koruma mekanizmaları sertleşiyor. Orman alanında yapılacak müdahalelerin izin sistemi daha katı hale geliyor. Çiftçiler bakımından bu, orman sınırına yakın arazilerde tarım yapanları etkileyecek. Geçmiş yıllarda bu sınırlar belirsiz kaldığı için harita yenileme işlemi başlamış, ama halen binlerce dava devam ediyor.

Kanunun en tartışmalı kısmı muhtemelen ormanda yapılacak endüstriyel faaliyetlere ilişkin hükümler. Enerji projeleri (rüzgar, güneş) için orman alanlarının tahsisi önceki dönemlerde kolaylaştırıldı. Bu tasarı bunu sınırlandırıyor, çevre yanlısı görünüyor ama kısa vadede enerji yatırımlarını da yavaşlatacak.

Çiftçi örgütlerinin tepkisi beklentiler doğrultusunda gelmesi muhtemel. Destekleme mekanizmaları yeterli değilse, tarımsal üretim geri çekilen alanları telafi edemez. Hükümetin paralel olarak destek programlarını güçlendirmesi gerekiyor—aksi takdirde kâğıt üzerinde güzel kalan kanun, uygulamada çiftçileri sıkıştıracak.

TBMM'de geçmesi için muhalefet partilerinin desteği de gerekli görünüyor. Eğer bu kanun sadece iktidar partisinin oylarıyla geçerse, sonraki hükümet tarafından çabucak değiştirilme riskini taşıyor. Tarım politikası böyle salıngan olmamalı.