Ailede iletişim denen şey, artık herkesin kendi cebindeki ekrana hapsolduğu bir tiyatro sahnesi gibi; geçen yıl, 2025'in sonlarında, kendi evimde annemin WhatsApp'ta takılıp babamın TV kumandasını elinden düşürmediğini izlerken, yemek masasında tek kelime etmediğimizi fark ettim. Bu durum, iş temposunun hızlanması ve sosyal medya bağımlılığının etkisiyle daha da kötüleşiyor – örneğin, gençler TikTok videolarıyla büyürken, ebeveynler eski usulleri savunuyor, ortada bir uçurum oluşuyor. Benim gibi bir gözlemci için, bu zorlukların temelinde yatan sorun, basit bir şey: Zamanı doğru yönetememek, mesela haftada sadece bir akşamı aile sohbetine ayırmamak. Listeleyeyim: Birincisi, telefonları masadan uzak tutmak; ikincisi, haftada en az iki kez ortak aktivite planlamak; üçüncüsü, nesil farklarını görmezden gelmemek. Bu şekilde, iletişim kopukluğunu aşmak mümkün, ama herkes sorumluluğunu almazsa, aileler sadece aynı çatı altında yabancılara dönüşür. En kötüsü, bu trend 2026'da da devam ederse, gelecek nesiller için daha büyük bir yalnızlık kapıda.