Bir hafta Gümüşhane’nin Torul’a bağlı Arpalı köyünde kalınca şunu fark ettim: Dışarıdan romantik görünen köy hayatı, içeriden bakınca başka bir kafa. Sabah 5’te horoz sesiyle değil, elektrikli testereyle uyanıyorsun çünkü herkes ormanda çalışıyor. Market yok; en yakın bakkal üç kilometre, minibüs haftada bir geliyor. Akşam olunca Instagram’lık gün batımı var ama internet çekmiyor, sohbet etmekten başka çaren yok. Hayvan gübresinin kokusu, şehirdeki parfümden daha kalıcı. Dışarıdan kaçıp gelene köylü biraz mesafeli; “Ne işin var burada?” bakışı üzerimdeydi. “Basit hayat” diye hayal edilen şey aslında ciddi bir emek, dayanıklılık testi ve sürekli bir yalnızlık. Kolay kolay romantize edilmez, yaşayana soracaksın.