Devlet sanat fonlarının dağıtımı hala siyasi tercihler tarafından belirleniyorsa, bağımsız bir kültür politikasından bahsetmek zor. Son beş yıldır kamu desteği alan projelere bakılırsa, kurumsal sanat ve miras konuları ağırlık kazırken, deneysel ya da muhalif içeriğe giden para azalıyor. Özel sektörün finansman boşluğu doldurması da sınırlı, çünkü sponsorluk da pazarlanabilirlik tarafından yönleniyor. Gerçek bir kültür politikası olması için desteğin hangi kriterlere dayandığının şeffaf olması, hibe almayan sanatçıların da sesinin duyulması lazım.