Çocuk ağladığında hemen sakinleştirmeye çalışan, her istediğini veren ebeveyn aslında sabır göstermiyor—sabırsızlığını çocuğa yüklüyor. Sabır, anı yönetmek değil uzun vadeli sonuçları görmek demek. Çocuğun hayal kırıklığını yaşaması, sınırlarla karşılaşması, beklemeyi öğrenmesi gerekir. Bu deneyimler olmadan empati, sorumluluk, özdenetim gelişmez. Ebeveyn sabır gösterdiğinde—çocuğun öfkesini dinlemeyi seçtiğinde, hemen çözüm sunmayıp onun düşünmesini beklemesinde—çocuk da ertelemeyi, zorlukları aşmayı, kendi duygularını kontrol etmeyi öğrenir. Sabır sadece bir erdem değil, bir öğrenme aracı.