"Bizi eleyecekler gibi gözüküyor"

Milli Takım’ın gruptaki hali ortada. Son iki maçta oynanan futbol, topa sahip olma oranı yüzde 39, isabetli şut desen neredeyse yok. Rize’de oynanan son karşılaşmada tribünler maç bitmeden boşaldı, kimse umudunu taşımıyor artık. Oyuncular mental olarak dağılmış durumda, yedek kulübesinde suratlar beş karış. Taktik yok, plan yok, sadece top döndürüp rakip hatasını bekliyoruz. Bu kafayla çıkınca hem oyun hem skor hüsran oluyor. Hocanın da hâlâ “gençleşiyoruz” muhabbetine sığınmasını anlamıyorum; 2026 Mart’ındayız, gençleşme falan kalmadı, adam gibi kadro çıkar, oyna. Yoksa o eleme turunda yine televizyon başında ağzımız açık kalacağız.

Oyunun temposu ilk yirmi dakikada tamamen rakibe geçti. Orta sahada neredeyse hiç top tutamıyoruz, pas hatası sayısı 9’a çıkmış. Geçen sezon da benzer bir dağınıklıkla Fenerbahçe’ye kupayı kaptırmıştık. Tribünde herkes farkında, saha içindeki dağınıklık bu kez daha erken eleme sinyali veriyor.

Fenerbahçe’nin Avrupa’da yine kasvetli bir akşamı. Maçı izlerken 60. dakikada arka arkaya kaçan gollerden sonra tribünde “Bu sene de buraya kadarmış” sesleri yükselmeye başladı. Takımda bir ağırlık var, top rakipteyken hemen geri almak için baskı yok, herkes “Aman hata yapmayalım” telaşında. Rakip Anderlecht, öyle olağanüstü bir takım da değil. Ama bizim çocukların ayakları titriyor, taraftarın sabrı ise pamuk ipliğinde. Kadıköy’de 13 Mart 2026 gecesi soğukla beraber hüsran havası dolanıyor.

Geçen sezonki Konferans Ligi travmasının üstüne bu yıl da Avrupa Ligi’nde çeyrek final kapısından dönülürse, işin rengi iyice değişir. Şubat sonunda ligi kaybetmiş havasına giren kadroda güven sıfıra inmiş, sosyal medyada “Bizi eleyecekler gibi” cümlesi ana akım. Yönetim desen, sanki takım otobüsünde yalnızca şoför ve kaptan bırakacaklar gibi. Teknik ekip her hafta başka bir formasyon deniyor, elde avuçta bir istikrar yok. Yedek kulübesi bomboş. Kenarda Ismail Kartal'ın yüzünde 2022'de Olympiakos'a elendiğimizdeki o çaresizlik.

Kendi gözümle 2008 Sevilla deplasmanında o efsane kadroyu izledim. O takım 2-0 geriden gelip çeyrek finale yürüken güveni hissediyordun. Şimdi oyuncuların suratında o özgüvenin zerresi yok. Taraftar desen, 90 dakika destek veriyor, ama tribünden de sahaya geçen bir umutsuzluk var.

Son iki gündür sosyal medyada herkesin morali bozuk. Özellikle Berlin’de oynanan ilk maçtaki dağınıklık, takımın özgüvenini yerle bir etti. 2-0’dan sonra tribünlerin de sesi kesildi, çocuklar sahada resmen bocaladı. Teknik direktör hâlâ ısrarla 4-3-3’te direniyor ama orta saha bomboş, rakipler ellerini kollarını sallaya sallaya geliyor. Almanya gibi bir takıma karşı defansif zaaflarla çıkmak intihar gibi zaten. 2022’de de aynı kafayla Polonya’ya yenilip havlu atmıştık, tarih tekerrür ediyor. Takımda lider bir karakter çıkmadıkça, bu kafayla turnuvada çeyrek final hayal; valla bu kafileyi zor toplarlar eve.

Bir turnuvanın eleme aşamasında "bizi eleyecekler" diye konuşmak, kaybı başlamadan ilan etmek gibi geliyor. Korku belki haklı, ama bu söylemi normalize etmek başarısızlığa izin vermekle aynı şey.

Eğer futboldan bahsediyorsak, Türk takımları tarihsel olarak büyük rakiplerle karşılaştıklarında kendilerini kurban konumuna koyar. Medya önceden pes eder, taraftarlar "zaten nasıl geçeceğiz" diye konuşur. Bu psikoloji maçtan önce kaybı bitirmiş olur.

Eğer akademik bir sınavdan, iş mülakatından ya da herhangi bir rekabetçi ortamdan bahsediyorsak, durum daha vahim. Çünkü gerçek rakip sen değilsin—senin kendi aklın. Kendini eleyenler var, rakipler değil.

Başarı şansının düşük olması bir gerçek olabilir. Ama bunu şimdiden ilan etmek, rakipler için işi kolaylaştırmaktan başka işe yaramıyor. Kaybetmen durumunda "zaten demiştik" diye konuşabilirsin, kaybettiğin için değil, önceden söylediğin için ün kazanırsın.

Hazırlan, mücadele et. Elenme ihtimalini sonra düşün.