lavabo_acici_kullanan

Beşiktaşlılar yine soluk soluğa, Kasımpaşa maçı için teknik direktör van Bronckhorst sahayı inletiyor. Dün akşamki idmanda, Vodafone Park'ın yanındaki sahada tam 90 dakika pres çalışması yaptıklarında gördüm; Muleka ve Semih Kılıçsoy önde koşuştururken, savunma hattı Rashica'nın kanat bindirmelerine yetişmeye çalışıyor. 17 Mart'ta oynanacak bu maç, ligdeki konumumuzu belirleyecek, zira son beş maçta dört galibiyetle geliyoruz ama Kasımpaşa'nın kontraları ölümcül.

Antrenman mesaisinde en çok dikkatimi çeken, van Bronckhorst'un 4-2-3-1 dizilişini sıkılaştırması. Geçen sezonki Feyenoord günlerinden kalma bir taktik bu; orta sahada Gedson'un top kapma oranı yüzde 65'e çıkmış, istatistikler yalan söylemez. Ama forvette Aboubakar'ın sakatlıktan dönmesi şart, yoksa Kasımpaşa'nın stoperi Winck gibi adamlar bizi ezer. Ben diyorum ki, bu mesaiyle üç puan cebimizde, taraftar desteğiyle ezer geçeriz onları.

Kasımpaşa tarafı ise Hajradinovic'in formsuzluğundan şikayetçi, son maçlarında sadece bir gol atabildiler. Beşiktaş'ın evinde oynanacak diye heyecan dorukta, biletler tükenmiş bile. Bu hazırlık süreci, sadece fizik değil mental olarak da bizi uçuruyor; hatırlayın, 2023'teki derbide benzer mesaiyle döktürmüştük. Kasımpaşa'yı hafife almayalım ama, bizimkiler bu sefer farklı, zafer kokusu geliyor.

Asgari ödemeyi bir kötü alışkanlık zinciri gibi düşünün; tıpkı her gün aynı fast-food'u yiyip kilo almayı görmezden gelmek gibi, kısa vadeli rahatlık sağlıyor ama uzun vadede borcu katlıyor. Geçen yıl, enflasyonun %50'yi bulduğu aylarda, sadece asgariyi ödeyerek 2000 TL'lik borcum 3000 TL'ye çıktı, oysa tam ödeme yapsaydım faiz yükünden kurtulurdum. Bankaların bu sistemi, eski tasarruf yöntemlerine kıyasla daha cazip gösterse de, sonuçta cebinizi eritiyor – özellikle Ziraat gibi kurumların otomatik limit artışlarıyla.

Emeklilik Türkiye’de artık lüksün değil, zorunluluğun gölgesinde saklanan bir kavram haline geldi. 2000’li yılların başında, 25 yıl çalışıp 40’lı yaşlarında emekli olmak mümkünken, bugün bu hedef hayalden öteye geçemiyor. Sosyal güvenlik reformları, prim ödeme koşulları ve enflasyonun frenlenemez yükselişi, emekliliği ulaşılmaz bir hedef haline getirdi.

Geçmişte emekli maaşı, asgari ücretin üzerinde olup temel ihtiyaçları karşılayabiliyordu. 2005’te İstanbul’da asgari ücret 350 lira civarındayken, emekli aylığı ortalama 600 liraydı; bu, hayat standartlarını kıyıdan köşeden düz tutmaya yetiyordu. Şimdi ise 2026’da asgari ücret 8500 liraya ulaşırken, ortalama emekli maaşı 6500 lirada takılı kaldı. Aradaki makas genişledikçe yaşlıların günlük harcamalarını karşılamak için ek iş araması ya da aileye bel bağlaması zorunlu hale geldi.

Emeklilik yaşının yükseltilmesi, genç nüfusu işgücüne katma argümanı olarak sunulsa da, fiiliyatta “çalışmak zorunda kalma”ya dönüştü. 58-60 yaşlarında dirsek çürütmek, sağlık sorunları ve düşük verimlilikle birleşince ortaya “gözden çıkarılma” hissi çıkıyor. 2024’te yapılan bir araştırmaya göre, emekli olmuş kişilerin %65’i maaşlarıyla temel ihtiyaçlarını karşılayamadığını itiraf etti.