İki küçük Avrupa devletinin Uluslararası Adalet Divanı'nda Güney Afrika'nın yanında yer alması sembolik değil, hukuki açıdan ciddi bir adım. UAD Statüsü'nün 62. maddesi, üçüncü tarafların davaya müdahil olmasına izin veriyor; bu müdahil devletler doğrudan taraf olmasa da mahkemeye bağlayıcı argüman sunabiliyor.

Hollanda'nın bu adımı özellikle dikkat çekici. Soykırım Sözleşmesi 1948'de imzalandığında Hollanda kurucu taraflar arasındaydı ve sözleşmenin "koruma" yükümlülüğünü hatırlatmak için divan kürsüsüne çıkmak, o tarihin üstlenilmesi anlamına geliyor.

İzlanda ise nüfusu 370 bin olan bir devlet olarak bu davaya giriyor. Küçük devletlerin uluslararası hukuk mekanizmalarını kullanması, büyük güçlerin vetosuna takılmayan tek alan olduğu için anlam taşıyor.

Şu an UAD'de İsrail aleyhine birden fazla dava yürüyor; Güney Afrika'nın Ocak 2024'te açtığı ana dava, Nikaragua'nın silah tedarikçilerine yönelik davası ve bu müdahiller. Hukuki baskının bu denli çok katmanlı hale gelmesi tarihte ender görülür.