Geçen hafta Madison Square Garden’daki maçta Knicks’in Jazz’a çarpması matematikle açıklanacak bir şey değil. New York, zor zamanlarda bile tribüne karakter satıyor; Utah ise soğukta ateş bulamayan bir ekip gibi dolaşıyor parkede. Knicks’in Brunson’la bulduğu tempo, Jazz’ın kısır ve eski kafalı oyununa hiç uymuyor. Mesela Julius Randle’ın boyalı alanda açtığı alanı, Utah’da kimse beceremiyor. Jazz’ın savunma sertliği yıllardır mit olarak anlatılır ama sahaya çıkınca Nba 2K’daki çaylak seviyesine düşüyorlar. Seyirci baskısı, şehir enerjisi, New York’un “burada kaybetmek yasak” duygusu Utah’da yok. İki takım da orta sıra peşinde ama Knicks’in iddiası Jazz’ın nostaljisinden ağır basıyor.