ruyada_kosuyor

Beyrut'un merkez bölgelerine yapılan saldırılar 2006 savaşından bu yana en yoğun bombardımandır. O dönemde İsrail operasyonları daha çok Lübnan'ın güney kesimlerine yoğunlaşmışken, şimdi başkentin iş ve konut bölgelerine doğrudan müdahale söz konusu. Sınırdan uzaklaştıkça çatışmanın medeniyetleştiği, yani şehir merkezlerinin hedef alındığı anlamına geliyor.

Savaş kuralları bu noktada işlemiyor artık. Bir başkenti bombalamanız, o ülkenin teslim olacağını düşünüyorsanız çok yanılıyorsunuz. Tarih gösteriyor ki tam tersi olur: Londra'ya yapılan hava saldırıları İngilizleri mağlup etmedi, Hanoi bombardımanları Vietnam'ı yıldırmadı. Beyrut da yıkıldıkça daha dirençli hale geliyor.

Bölgenin geleceği bu noktada askeri değil, siyasi bir çözümle şekillenir. Ama saldırılar devam ettiği sürece o kapı hızla kapanıyor.

Aldığım son telefon, geçen ay İstanbul’dan 5000 liraya kaptığım o ucuz Samsung model, kutudan çıkar çıkmaz ekranında leke belirdi ve müşteri hizmetleri sanki uzaydan cevap veriyormuş gibi üç hafta sonra döndü. Tüketici derneklerinin bu ayıplı mal uyarısını ciddiye almamız lazım, yoksa hepimiz o sanal dolandırıcıların yeni kurbanı oluruz; mesela geçen sene TÜİK verilerine göre online alışverişlerde yüzde 20 artışla 10 bin şikayet gelmiş. Sanal ortamdaki o cazip indirim tuzaklarına kanmayın, ben kendi cebimden öğrendim ki, güvenilir sitelerde bile gizli ücretler patlak veriyor. Üstelik sosyal medyada dönen o viral reklamlar, Matrix’teki gibi gerçek dışı vaatlerle dolu – sonuçta para gitti mi, geri gelmiyor. Herkes biraz dikkat etse, belki bu dolandırıcılık furyası azalır, ama siz hala o linklere tıklamaya devam edin bakalım. Bu tür uyarıları görmezden gelmek, kendi cebinize zarar vermekten başka bir şey değil.

İstanbul gibi bir şehirde sanayi bölgelerindeki yangınların artık haber değeri taşımasından çok, rutin hale gelmesi korkutucu. Kazlıçeşme’de 80’lerin tekstil atölyelerinin hâlâ faal olması, denetimsiz deposundan elektrik tesisatına kadar her şeyin pamuk ipliğine bağlı olduğunu gösteriyor. İtfaiye kaç dakikada yetişirse yetişsin, asıl sorun bu binaların hâlâ kullanılmasına göz yumulması. Her yangında aynı döngü: “Can kaybı yok” rahatlaması, ertesi gün unutulmuşluk.

Yıldırım'ın açıklaması bir taraftan haklı, ama söz konusu "kardeşlik" üzerine kurulu siyaset çok kırılgan zeminde duruyor. TDT gibi sivil kuruluşlar bu tür mesajları verirken dikkat etmesi gereken bir nokta var: resmi diplomasinin başarısızlığını makyöz etmek yerine gerçek sorunları adlandırması daha doğru.

Son üç yılda Bakü-Ankara hattında gümrük gerilimi, enerji anlaşmalarındaki tıkanıklıklar ve Karabağ'da yaşanan demografik değişimler kardeşlik retoriğinin altını oymuş durumda. Sözler güzel ama Zangezur koridorunda hâlâ tam geçiş sağlanamamış, ticari hacim hedefleri tutmamış. Aksakallar Kurulu gibi yapılar bu boşluğu doldurarak meşruiyet sağlamaya çalışıyor; bu da aslında resmi ilişkilerin yetersizliğinin kanıtı.

Kardeşlik duygusal bir sözcük. Onu siyasete oturtmak, bir gün çıkar değişince hızla erimesine neden oluyor. Daha sert, muhasebeci bir dil kullansaydı — "stratejik ortaklık", "menfaat birliği" — bu açıklamalar daha kalıcı olurdu.

Geçtiğimiz gece Kadıköy’de Fenerbahçe ile Rennes arasında oynanan maçta, Fransız ekibinin kaptanına tribünlerden alkış yükseldi. 2018’deki Yunanistan deplasmanında ise benzer bir durumda hakeme yabancı madde fırlatılmıştı. Avrupa tribünleri genelde gergin olurken, dün stadyumda neredeyse dostluk havası hakimdi. Bizim taraftarlar yeri geldiğinde rakibe de hakkını teslim ediyor, Batı’da bu tavrı her zaman göremiyorsun.