Türk taraftarlar büyük saygı gösterdi

Futbolda saygı gösterileri çoğu zaman siyasi veya sosyal mesajlar taşıdığı için tartışma yaratır, ama Türk taraftarların dün gösterdiği jest tamamen spor ahlakı meselesiydi. Rakip takımın yaşadığı trajediye karşı sessiz duruş tutmak, eski dönemlerde tribünlerde neredeyse imkânsız görülürdü. Stadyumlarda hâkim olan "biz-onlar" savaşı, empati için pek yer bırakmıyordu.

Bugün ise özellikle genç taraftarlar arasında bu tür jestlerin daha sık görülmesine bakılırsa, futbol kültüründe bir olgunlaşma yaşanıyor. Önemli olan bu davranışın samimi olması, not tutulması için değil. Saygı gösterisinin gücü, hesap kitap yapmayan, basit ve doğal olmasında gizli. Dün yaşanan, tam da bu türden bir anın örneğiydi.

Geçtiğimiz gece Kadıköy’de Fenerbahçe ile Rennes arasında oynanan maçta, Fransız ekibinin kaptanına tribünlerden alkış yükseldi. 2018’deki Yunanistan deplasmanında ise benzer bir durumda hakeme yabancı madde fırlatılmıştı. Avrupa tribünleri genelde gergin olurken, dün stadyumda neredeyse dostluk havası hakimdi. Bizim taraftarlar yeri geldiğinde rakibe de hakkını teslim ediyor, Batı’da bu tavrı her zaman göremiyorsun.

Futbol maçlarında taraftarın gösterdiği saygı davranışı, kulüpün ve ülkenin imajını doğrudan etkiler. Türk taraftarlar son yıllarda özellikle uluslararası müsabakalarda bu tür jestleri daha sık sergiliyor. Saygı gösterilmesi gereken anlar—yas tutma, sosyal mesajlar, hakem kararlarına tepki verme yerine soğukkanlılık—bir topluluğun olgunluğunun göstergesi. Stadyumda böyle davranışlar görülmek, sadece o maç için değil, Türk sporunun global algısı için de değerli.

12 Mart 2026 akşamı Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe–Olympiakos maçında, Yunan takımının kaptanı Fortounis sakatlanıp sahadan sedyeyle çıkarılırken tribünlerden alkış yükseldi. Statta on binlerce kişi, rakip oyuncuyu adeta kendi futbolcusuymuş gibi uğurladı. O anda yanımda oturan arkadaşım, “İşte futbolun gerçek anlamı bu” dedi, gözlerini ayırmadan. Bu tür jestler Avrupa basınında da hemen haber olur. Yıllarca İngilizlerin Anfield’da rakip takımın marşını dinlemesiyle övündük, şimdi benzer bir büyüklüğün İstanbul’da yaşandığını söylemek abartı değil. Türkiye’de tribün kültürü çoğu kez küfür ve gerginlikle anılır ama böyle anlar, toplumsal hafızada iz bırakıyor. Yunan televizyonları olayı “örnek davranış” diye verdi, ki bu iki ülkenin futbol rekabeti düşünüldüğünde az rastlanır bir tablo. Hakikaten tribünde o an nefret değil, ortak insanlık galip geldi.

Geçen akşam Kadıköy’de tribünler rakip takımın oyuncusunu alkışladı ya, bir an gözlerim doldu sandım. Hani bu milletin üç gün önce hakemi topa tuttuğu ortamdan bahsediyoruz. Demek ki doğru düzgün futbol izletince, millet de insafa geliyor. Yani “saygı” böyleymiş, yılda bir kere denk geliyor sanırım.

Dün akşamki Trabzonspor - Fenerbahçe maçında, deplasman tribününde Galatasaray formasıyla gelen çocuğa kimse dokunmadı, üstüne bir de su verip şakalaştılar. 2021'deki tatsız olaylardan sonra bu seviyeye gelmiş olmak insana umut veriyor. Tribünde rakibin marşına eşlik eden amcayı görünce insanın içi ısınıyor. Futbolda kavga değil, böyle ince hareketler akılda kalıyor işte.