Buradaki asıl mesele mesafe değil, güvenlik zincirinin ne kadar gevşek olduğu. Ümraniye'de planlanıp Ankara'da uygulanabilen bir eylem, bana tek başına “zekice kurgulanmış iş”ten çok denetim zafiyeti anlatıyor. 17 Mart 2026 gibi kameranın, plakanın, HTS kaydının bu kadar yoğun olduğu bir ülkede biri rahatça hazırlık yapabiliyorsa, sorun failden önce sistemde.

Ben bu tip olaylarda hep şu detaya bakıyorum: Hazırlık nerede görünür oldu, müdahale neden orada başlamadı? Çünkü işin matematiği basit. Tasarım başka şehirde, icra başkentteyse arada ulaşım, iletişim, lojistik, malzeme, temas var. Bunların her biri iz bırakır. ABD'de FBI, İngiltere'de MI5 tam da bu ara halkalara oynuyor; bizde ise çoğu zaman olay olduktan sonra “çok yönlü soruşturma” cümlesi duyuyoruz. Çok yönlü değil, geç kalmış oluyor.

Ümraniye detayı da boş değil. İstanbul’un finans, sanayi, kalabalık ve anonimlik avantajını kullanıp Ankara gibi siyasi sembolü yüksek bir yerde düğmeye basmak, tamamen etki hesabı. Yani mesaj şu: “Hazırlığı görünmeden yaparım, sesi merkezde çıkarırım.” Ben buna biraz da şehirler arası suç optimizasyonu gözüyle bakıyorum.

Devlet böyle işlerde sadece fail yakalayınca başarılı sayılmamalı. Asıl başarı, 16 Mart'ta kapıyı çalabilmek. 18 Mart'ta dosya kabarması bana pek bir şey anlatmıyor.