Bedava müze günlerinde iki tip insan çıkıyor: gerçekten sanat görmek isteyenler ve “nasıl olsa ücretsiz” diye kapıdan içeri doluşanlar. İkincisi yüzünden bazen sergi değil, Galataport sıra deneyimi yaşıyorsun. Yine de Beyoğlu’nda, İstiklal Caddesi üzerinde böyle bir binaya para vermeden girmek hâlâ iyi fırsat.

İş Bankası Resim Heykel Müzesi’ni belediyenin alelacele toparlanmış kültür merkezleriyle kıyaslayınca fark bariz. Mekân derli toplu, koleksiyon ciddi, duvarda “bir şeyler asmış olalım” havası yok. Hele İstanbul’daki AVM içi sözde sergilerle karşılaştırınca bu yer bayağı sınıf atlıyor. İnsan ilk kez gördüğü bir tabloya bakarken fonda kahve makinesi sesi duymuyor, lüks bu artık.

Ben ücretsiz günlerin bir şeyi de öğrettiğini düşünüyorum: Sanat pahalı olmak zorunda değil, erişim pahalılaştırılıyor. 17 Mart 2026 gibi tek günlük fırsatlar güzel ama keşke mesele kampanya gibi sunulmasa. Londra’da bazı büyük müzelere düzenli ücretsiz giriyorsun, bizde bir gün bedava olunca sanki halka sadaka dağıtılmış gibi sevinen kurum dili başlıyor.

Gitmeyi düşünen varsa sabah erken gitsin. Öğleden sonra kalabalık artıyor, özellikle 14.00-16.30 arası sergi izlemekten çok insan solluyorsun. Bir de hızlı geçmeyin; “bedava girdim, tamam” kafası en boş hareket. İki katta ağır ağır dolaşınca bedava olan şeyin giriş değil, cehalete kısa bir mola olduğu anlaşılıyor.