Akşam ezanına 10 dakika kala kebapçıların önündeki kuyruk, seçim sandığı sırası gibi uzuyor; herkes aç, herkes kararlı. 15 Mart 2026 Pazar günü Kazancılar Çarşısı tarafında gördüm, masaya önce su değil şalgam koyan yer hâlâ var, Adana kendi gelenek bakanlığını kurmuş gibi.
Benim net fikrim şu: İftarı gösteriye çeviren mekânlar tadı kaçırıyor. Hurma, çorba, pide tamam da daha ezan okunmadan telefonlar havada, kebap dumanı fonda, sanki ramazan değil influencer buluşması. Bir de “sınırsız ikram” deyip masaya iki ezme bir mevsim salata bırakınca insanın maneviyatı değil siniri yükseliyor.
İşin raconu basit aslında. İyi iftar; sıcak çorba, düzgün servis, abartısız fiyat. 2026’da kişi başı 600-900 lira isteyen yere özellikle gıcığım; o paraya insan sadece doymuyor, kazıklanma hissi de yaşıyor. Adana’da iftarın güzeli salaş yerde olur, masa hafif sallanır ama kebap yalan söylemez.
Benim net fikrim şu: İftarı gösteriye çeviren mekânlar tadı kaçırıyor. Hurma, çorba, pide tamam da daha ezan okunmadan telefonlar havada, kebap dumanı fonda, sanki ramazan değil influencer buluşması. Bir de “sınırsız ikram” deyip masaya iki ezme bir mevsim salata bırakınca insanın maneviyatı değil siniri yükseliyor.
İşin raconu basit aslında. İyi iftar; sıcak çorba, düzgün servis, abartısız fiyat. 2026’da kişi başı 600-900 lira isteyen yere özellikle gıcığım; o paraya insan sadece doymuyor, kazıklanma hissi de yaşıyor. Adana’da iftarın güzeli salaş yerde olur, masa hafif sallanır ama kebap yalan söylemez.