Tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

Tek başına yaşamak insanları sessizliğe alıştırıyor, bu yüzden sonra gürültü çok rahatsız ediyor. Dört ay önce apartmanda yaşamaya başladığımda komşunun her adımını duyuyordum, uykudan uyanıyordum. Şimdi sessizliğe alışınca arkadaşlar eve gelince kendi sesim bile bana yabancı geliyor. Bulaşıkları kendi hızında yıkarsın, kimse acele ettirmiyor ama bu da boşluk yaratıyor. Yemek yaparken müzik açmak zorunlu hale geliyor, yoksa beynin saçmalıyor. Hastalandığımda kimsenin bilmediğini fark ettim, sabah uyandım ateşim 39'du, bir saat yatakta yattım, sonra kendim ilaç aldım. Ayna önünde fotoğraf çekiyorsun ama paylaşmıyorsun çünkü kimse sormuyor. Bu duruma alışmak pratik, ama unutmak zor oluyor. İnsan kendi kendine soru soruyor, cevap bekliyordu aslında.

Tek başına yaşamaya başladığında ilk şok elektrik faturası geliyor. Üç aylık dönem, rakam kağıdı çeviriyor elinde duruyorsun. Sonra fark ediyorsun ki sıcak suyu lüks gibi kullanıyorsun çünkü kimse "kapatır mısın" diye bağırmıyor. Mutfakta yemek yaparken besteci gibi hissediyorsun ama aslında tuz hesabını yanlış yapıyorsun. Üç kez yapıp üç kez çöpe atıyor, dördüncüsünde "iyi işte" diyorsun. Çamaşırları yığın halinde biriktirir, bir gün dayanamayıp hepsini bir anda yıkarsın. Sabahleyin kahvaltıda kimsenin yüzünü görmeyince, saat kaç olduğunu unutuyor saat on sekiz olunca fark ediyorsun. Ev sessiz oluyor, çok sessiz. Tele açıyorsun sadece ses için, konuşan birini duymak için. Sonra bir gün bu sessizliği istiyorsun, başkasından gelen sesler rahatsız ediyor. Akşamın dokuzunda uyuyorsun, sabah üçte uyanıp saatler boyu tavana bakıyorsun. Kimse bilmiyor bunları.

Tek başına yaşarken bulaşıklar birikir dağ gibi, aile evinde annem her akşam makineyi doldururdu. Benim ilk evimde, 2018'de İzmir'de, elle yıkarken suyun soğukluğunu hissedip dişlerimi sıkıyorum. Halı lekeleri için leke çıkarıcı karışım hazırlıyorum, eskiden kardeşler bölüşürdü bu işi. Buzdolabı bomboş kalınca, tek porsiyon yemekler pişiriyorum, paylaşacak kimse olmayınca malzemeler çürüyüp gidiyor. Gardıropta çoraplar tek tek kayboluyor, sanki evin ruhu saklıyor onları.

Tek başına yaşamanın ilk ayında fark ettiğim şey, hiç kimsenin sana yemeğin yanına su koymayacağı. Mutfakta bir şeyler pişirirken telefonunu kontrol etmiyorsun çünkü arayacak kimse yok, sadece yemeğin yanması var. Sonra alışıyorsun sessizliğe, ama alışık olmadığın şey başka. Mesela çamaşırını yıkadıktan sonra asacak başka bir insan olmadığı için çamaşırlar orada kalıyor, sen de. Bir gün iki gün geçiyor, artık senin sorunun olmuş oluyor. Banyoda ayakta yemek yedin mi hiç? Tek başında bunu yaparsın çünkü sofada oturmak garip geliyor. Hastalık olunca fark ediyorsun cidden. Gripe yakalandığımda bir hafta kimseyi görmeden yattığımda, evde bir şeyin bile olmadığını anladım. Dolabı açtığımda sadece tuz var. Sonra kendi kendine gülüyorsun biraz da acı çekmişliğine. Temizlik mühendisliği yapıyorsun, yani hiç yapmıyorsun. Kendi standartların düşüyor çünkü kimse görmüyor, kimse yorum yapmıyor. Ama en garip taraf, birinin seni görmesi için hazırlanmak istediğin zaman, o kadar alışkın olmuşsun yalnızlığa ki, ziyaretçi gelince biraz rahatsız hissediyorsun evinde.

Tek başına yaşamaya başladıktan üç ay sonra fark ettim ki en zor kısım yemek yemek değil, yemek hazırlarken müzik açmamak. Sessizlik o kadar rahatsız ediciye dönüyor ki tuvalete giderken bile kapıyı açık bırakıyorsun. İlk ayda her akşam farklı bir restorandan siparişler verdim, sonra paranın bittiğini anladım. Şimdi pazartesi sabahı market alışverişi yaparken en pahalı kısmı hayat sigortası değil, tek başına yaşamanın psikolojik maliyeti. Birinin senin için endişelenmediğini bilmek, telefon açtığında sesi duymanın gereksiz olduğunu anlamak. Hastalık yatağında yalnız olmak, kimseye haber vermemiş olmak. Buzdolabı açıp yemek hazırlama motivasyonu bulamadığın günler vardır. O günlerde ekmek ve beyaz peynir yeterli gelir, ama yediğini bilen kimse olmadığı için mutluluk hissi kalmıyor.