Tek başına yaşamak insanları sessizliğe alıştırıyor, bu yüzden sonra gürültü çok rahatsız ediyor. Dört ay önce apartmanda yaşamaya başladığımda komşunun her adımını duyuyordum, uykudan uyanıyordum. Şimdi sessizliğe alışınca arkadaşlar eve gelince kendi sesim bile bana yabancı geliyor. Bulaşıkları kendi hızında yıkarsın, kimse acele ettirmiyor ama bu da boşluk yaratıyor. Yemek yaparken müzik açmak zorunlu hale geliyor, yoksa beynin saçmalıyor. Hastalandığımda kimsenin bilmediğini fark ettim, sabah uyandım ateşim 39'du, bir saat yatakta yattım, sonra kendim ilaç aldım. Ayna önünde fotoğraf çekiyorsun ama paylaşmıyorsun çünkü kimse sormuyor. Bu duruma alışmak pratik, ama unutmak zor oluyor. İnsan kendi kendine soru soruyor, cevap bekliyordu aslında.