Tek başına yaşamaya başladıktan üç ay sonra fark ettim ki en zor kısım yemek yemek değil, yemek hazırlarken müzik açmamak. Sessizlik o kadar rahatsız ediciye dönüyor ki tuvalete giderken bile kapıyı açık bırakıyorsun. İlk ayda her akşam farklı bir restorandan siparişler verdim, sonra paranın bittiğini anladım. Şimdi pazartesi sabahı market alışverişi yaparken en pahalı kısmı hayat sigortası değil, tek başına yaşamanın psikolojik maliyeti. Birinin senin için endişelenmediğini bilmek, telefon açtığında sesi duymanın gereksiz olduğunu anlamak. Hastalık yatağında yalnız olmak, kimseye haber vermemiş olmak. Buzdolabı açıp yemek hazırlama motivasyonu bulamadığın günler vardır. O günlerde ekmek ve beyaz peynir yeterli gelir, ama yediğini bilen kimse olmadığı için mutluluk hissi kalmıyor.